در آيين اسلام علاوه بر انفاقهاى واجب تحت عناوين زكات، كفارات بر انفاقهاى مستحب تأكيد شده وقرآن در آيه هاى مختلف، جامعه اسلامى را به آن دعوت كرده است. وآيات مربوط به انفاق به چند گروه تقسيم مى شود:

گاهى اصل انفاق را مطرح مى كند ومى فرمايد:

(...وَ مَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيءْ فَإِنَّ اللهَ بِهِ عَلِيمٌ ).[١]

«آنچه كه از مال دنيا انفاق كنيد خدا از آن آگاه است».

وگاهى ديگر به بيان كيفيت آن مى پردازد ويادآور مى شود كه در انفاق بايد ميانه روبود نه اسرافگر ونه امساك پيشه.

(وَ الَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا...).[٢]

«آنان كه انفاق مى كنند در حالى كه نه در انفاق اسراف مى كنند ونه راه امساك را در پيش مى گيرند».

در مرحله سوم يادآوؤ مى شود كه انفاق بايد براى رضاى خدا باشد نه كسب مقام ونه نام ونشان چنان كه مى فرمايد:

(...وَ مَا تُنْفِقُونَ إِلاَّ ابْتِغَاءَ وَجْهِ...).[٣]

«انفاق نمى كنند مگر براى كسب رضاى خدا».

در مرحله چهارم يادآور مى شود كه فرد انفاقگر نبايد بر فقير منت بگذارد

[١] آل عمران / ٩٢.
[٢] فرقان/٦٧.
[٣] بقرة / ٢٧٢.