در تشبيه دوم انفاق رياكاران و كسانى را كه پس از انفاق منت مى گذارند و يا آزار مى رسانند به بذرى تشبيه مى كند كه بر قطعه سنگى كه روى آن خاك نازكى باشد بذر بر آن افشانده شود، سپس باران درشت ببارد، خاك و بذر را بشويد. (آيه ٢٦٤) .

در تشبيه سوم، انفاق افراد بااخلاص را به باغى تشبيه مى كند كه در نقطه بلندى قرار گيرد و باران درشت به آن برسد و ميوه خود را دو خندان دهد. (آيه ٢٦٥).

در تشبيه چهارم بار ديگر انفاق رياكاران و گروه منت گذار و آزار رسان پس از انفاق را به باغى تشبيه مى كند كه از هر ميوه اى در آن مى باشد، اما ناگاه باد سوزاننده اى به آن برخورد كند و بسوزد (آيه ٢٦٦).

اين تشبيهات چهارگانه كه همگى بر محور انفاق دور مى زند، جنيه تربيتى دارد و علاوه بر دعوت بر انفاق، راه رسم آن را مى آموزد، و در صورت عدم تمكن از انفاق، شيوه برخورد با فقيرا تذكر مى دهد و بر اخلاص