قوله تعالى: قُلْ إِنَّمٰا أَنَا مُنْذِرٌ ،آنگه گفت:بگوى اى محمّد كه:من پيغامبرى‌ام ترساننده و نيست خداى مگر[يك] [١]خداى قهركننده.در اين آيت تقرير توحيد قديم-جلّ جلاله-است و تقرير نبوّت پيغامبرش محمّد مصطفى-صلّى اللّه عليه و على آله-.

رَبُّ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ ،خداى آسمان[ها] [٢]و زمين است و آنچه در ميان آن است و عزيز و منيع و غالب است.

قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ ،بگو اى محمّد كه:اين خبرى است بزرگوار [٣].مجاهد و سدّ[ى]گفتند:كنايت است از قرآن.حسن بصرى گفت:كار قيامت است اين.

أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ ،شما از او اعراض مى‌كنى و عدول مى‌نمايى و به موجب آن كار نمى‌كنى.

مٰا كٰانَ لِي مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلىٰ ،مرا علمى نيست به جماعت برتر،يعنى فريشتگان چون خصومت كردند.بيشتر مفسّران گفتند:خصومت فريشتگان در حديث آدم بود كه چون گفتند: ...أَ تَجْعَلُ فِيهٰا مَنْ يُفْسِدُ فِيهٰا [٤]-الآية.و عبد اللّه عبّاس گفت.از رسول-عليه السّلام-كه خداى تعالى مرا گفت:تو دانى اى محمّد كه ملاء اعلى كه فريشتگان‌اند در چه خصومت كردند؟گفتم:بار خدايا!ندانم.

گفت:خصومت كردند در درجات و كفّارات.

امّا كفّارات:

اسباغ الوضوء فى السّبرات [٥]،و نقل الاقدام الى الجماعات،و انتظار الصّلاة بعد الصّلاة.

و امّا الدّرجات:فافشاء السّلام و اطعام الطّعام و الصّلاة باللّيل و النّاس نيام.

گفت:كفّارات تمام كردن وضو باشد در سختيها و قدم برگرفتن به جماعات و انتظار نماز كردن پس نماز.

امّا درجات:سلام كردن بر همه‌كس و طعام دادن و نماز كردن به شب كه مردم خفته باشند.

إِنْ يُوحىٰ إِلَيَّ إِلاّٰ أَنَّمٰا[أَنَا] [٦]نَذِيرٌ مُبِينٌ ،وحى نمى‌كنند به من الّا آن‌كه من

[١] -اساس:ندارد،از دا،افزوده شد.

[٢] -اساس:ندارد،از آج:افزوده شد.

[٣] -دا:بزرگ.

[٤] -سورۀ بقره(٢)آيۀ ٣٠.

[٥] -اساس:فى الشدّات،به قياس با نسخۀ دا،تصحيح شد.

[٦] -اساس،ندارد با توجه به ديگر نسخه‌ها و قرآن مجيد افزوده شد.