روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٩٥ - ترجمه

خواستند به او كيدى،كرديم ايشان را فروترينان.

و گفت من مى‌روم [١]با خداى خود تا ره- نمايد مرا.

بار خدايا بده مرا از نيكان.

مژده داديم او را به پسرى بردبار.

چون برسيد با او به رفتن گفت اى پسرك من:من مى‌بينم در خواب كه مى‌كشم تو را [٢]،بنگر تا چه راى بينى؟گفت:اى پدر بكن آنچه مى‌فرمايند تو را كه يابى مرا-اگر خواهد خداى-از صابران [٣].

چون تن بدادند و بر روى افگند او را بر پيشانى.

و ندا كرديم او را كه:اى ابراهيم [٤].

راست بكردى خواب را، ما چنين پاداشت [٥]دهيم نيكوكاران را.

اين آن آزمايش ظاهر است.

و فدا كرديم او را به گوسپندى بزرگ.

رها كرديم بر او در بازپسينان.

سلام بر ابراهيم [٦]باد.

[٧١-ر]چنين پاداشت [٧]دهيم نيكوكاران را.

كه او از بندگان مؤمن ما است.

مژده داديم او را به اسحاق پيغامبرى از نيكان.