روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٧٣ - ترجمه

و خوانندگان ذكرى.

كه خداى شما يكى است.

خداى آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن [١]است و خداى مشرقها.

ما بياراستيم آسمان دنيا را [٢]به زينه [٣]ستارگان.

و نگاه داشت از هر ديوى نافرمان [٤].

گوش ندارند به گروه بلندتر و بيندازند ايشان را از هر سوى [٥].

براندنى و ايشان را عذابى بود مقيم.

الا آن‌كه در ربايد يك در- ربودن او پى او [٦]برود ستارۀ بخشنده [٧].

بپرس از ايشان تا ايشان سخت‌خلق‌ترند يا آنان كه ما بيافريديم؟ما بيافريديم ايشان را از گلى دوسنده.

بل تو شگفت مى‌دارى و ايشان فسوس مى‌دارند.

و چون ياد دهند [٨]ايشان را ياد نكنند.

و چون بينند علامتى طلب فسوس كنند.

و گويند:نيست اين الّا جادوى روشن.

چون بميريم و شويم خاك و استخوانها،ما را زنده كنند؟ يا پدران ما را كه پيشينه بودند؟[٦٣-پ]