روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٧٥ - ترجمه
ايشان آن روز در عذاب انباز باشند.
ما چنين كنيم با گناهكاران.
ايشان بودند چون گويند ايشان را نيست خداى بجز خداى بزرگوارى كردند [١].
و مىگويند:ما رها كنيم خدايان خود را براى شاعرى ديوانه؟ بل آفريده است حق و راست گفتند پيغامبران شما [٢].
شما چشندهاى [٣]عذاب دردناك.[٦٤-ر] و پاداشت ندهند شما را الّا آنچه كرده باشى.
مگر بندگان [٤]با اخلاص را.
كه ايشان را بود روزيى دانسته.
ميوهها [٥]و ايشان را گرامى دارند.
در بهشتهاى نعيم.
بر سريرها [٦]برابر نشسته.
بگردانند بر ايشان كاسى از خمرى پاك [٧].
سپيد،خوش باشد خورندگان را [٨].
نباشد در او تباهى عقل [٩]،و نه ايشان از آن مست شوند.
و به نزديك ايشان باشند زنانى چشم كشيده [١٠]
[١] -دا:كردندى.
[٢] -دا:راست گوى داشت فرستادگان را،كه بر متن رجحان دارد.
[٣] -اساس و آب:چشندۀى.
[٤] -دا،افزوده:خداى.
[٥] -اساس،آب،دا:ميوها.
[٦] -دا:تختها.
[٧] -دا:از آبى.
[٨] -دا:خوشمزه آشامندگان را.
[٩] -اساس:نباشد،به قياس با ساير نسخ زايد مىنمود و حذف شد.
[١٠] -دا:كشنده.