پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦ - انكار معاد عين گمراهى است

واژه «عذاب اليم» ده‌ها بار در قرآن مجيد در آيات مختلف تكرار شده، و غالباً در مورد كافران و منافقان است، و گاه در مورد گناهان مهمى همچون كناره‌گيرى از جهاد (توبه ٣٩) و تعدى به هنگام قصاص (بقره ١٧٨) يا اشاعه فحشا (نور ١٩) يا ظلم و ستم (زخرف ٦٥) و مانند آن از گناهان عظيم و كبيره، به كار رفته است.

در نهمين آيه سه مجازات دردناك براى كسانى كه روز قيامت را به فراموشى بسپارند بيان كرده، مى‌فرمايد: در قيام (به كافران) گفته مى‌شود ما امروز شما را فراموش مى‌كنيم همان‌گونه كه شما ديدار امروز را فراموش كرديد» (قِيْلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسِيْتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا).

«و جايگاه شما آتش است» (وَ مأْواكُمُ النّارُ).

«و هيچ ياورى براى شما نيست» (وَ ما لَكُمْ مِنْ ناصِرِيْنَ).

در واقع به فراموشى سپردن قيامت سرچشمه هرگونه ضلالت است. همان‌گونه كه قرآن مى‌گويد: انَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبيلِ لَهُمْ عَذابٌ شَديْدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ: «كسانى كه از راه خدا گمراه گشتند عذاب شديدى دارند به خاطر اين‌كه روز حساب را به فراموشى سپردند» (سوره ص آيه ٢٦). [١]

البتّه خداوند همه‌جا حاضر است، و همه چيز نزد او حاضر، و فراموشى براى او معنا ندارد، منظور اين است كه اين فراموش‌كاران را چنان از زحمت خود بى‌نصيب مى‌سازد كه گويى آنها را به فراموشى سپرده است! (دقت كنيد)

بالأخره در دهمين و آخرين آيه، منكران معاد را به خلود در آتش و جاودانگى عذاب تهديد مى‌كند روى سخن را به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم كرده، مى‌فرمايد: «اگر مى‌خواهى تعجب كنى عجيب است گفتار آنها كه مى‌گويند: آيا هنگامى كه خاك شديم به خلقت جديدى باز مى‌گرديم»؟ (وَ انْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ اذا مِتْنان وَ كُنّا تُراباًء انّا لَفِى خَلْقِ جَديدٍ).

[١]. الميزان، جلد ١٣، صفحه ٥٠.