سپس مى‌افزايد: جانداران ساده‌تر مثل، تك ياخته‌اى‌ها در واقع مرگ ناپذيرند، چون به طور لايتناهى از طريق تقسيم ياخته‌اى زنده مى‌ماند ... بنابراين چه جاى تعجب كه زندگانى جاويد بالقوه در موجودات عالى‌تر كه از ميليون‌ها ياخته تشكيل شده‌اند مصداق داشته باشد، و ما دانشمندان بايد به اسرار آن دست يابيم.

در بحث ديگرى از اين مقوله تحت عنوان‌ خواب ششصد ميليون ساله‌ مى‌خوانيم: چنين انديشه‌هايى پيوسته قوت مى‌گرفت تا اينكه پروفسور «ايتنجر» به مفهوم عملى آن پرداخت؛ او مى‌گويد هم اكنون ما مى‌توانيم از حيات ابدى سخن بگوييم زيرا در قلمرو تئورى و نظريه، امكان زندگى جاويد ثابت شده است، و در زمينه تنكيك به جايى رسيده‌ايم كه مى‌توانيم اين نظريه را عملًا پياده كنيم.

سپس از ادامه حيات از طريق انجماد سخن گفته مى‌افزايد:

وقتى درجه حرارت بدن خيلى پائين آيد جريان زندگى آنقدر كند و آرام مى‌شود كه تقريباً از سلطه زمان‌ مى‌گريزد، و هنگامى كه درجه حرارت بدن ما، به‌ «صفر مطلق» (صفر مطلق تقريباً ٢٧٠ درجه سانتى‌گراد زير صفر معمولى است!) نزديك مى‌شود با همان مقدار انرژى كه در شرايط عادى تنها براى يك ثانيه زيستن كفايت مى‌كند مى‌تواند قرن‌ها زندگى كرد!

سپس از بلورهاى نمكى سخن مى‌گويد كه مربوط به صد ميليون سال قبل است و در آن فسيل‌هايى از باكتريهاى آن زمان وجود داشته، و نامبرده آن را در محيط مناسبى كشت كرده و زنده شده و تكثير نسل نموده (يعنى در حقيقت اين باكترى بعد از يكصد ميليون سال از خواب بيدار شده‌اند. نامبرده بعد از اين ماجرا اين بلورها را از نقاط مختلف جهان از جمله از مناطقى كه مربوط به ششصد ميليون سال قبل! است جمع‌آورى كرده، و فسيل‌هاى باكترى‌هاى آن را كشت مى‌نمايد، و با نهايت تعجّب مى‌بيند آنها نيز از خواب گران خود برخاستند! و به اين ترتيب «ركورد ششصد ميليون سال عمر» را براى اين موجودات زنده ذره‌بينى ثابت مى‌كند!

او معتقد است از نظر علمى اين امر درباره انسان نيز مى‌تواند وجود داشته باشد (و اين انجماد درست در لحظه قبل از مرگ صورت مى‌گيرد و با شرايط خاصى حاصل مى‌شود كه هيچگونه لطمه‌اى بر ارگان‌هاى بدن وارد نشود). [١]

[١]. دانستنى‌ها آذرماه ١٣٦١، شماره ٨٠.