پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٥ - ٣٦- يَوْمَ يَكُونُ النّاسُ كَالْفَراشِ الْمَبْثُوتِ
بنابراين جاى تعجّب نيست كه در قيامت هر روز به اندازه پنجاه هزار سال باشد.
باز تكرار مىكنيم آنچه هدف اصلى قرآن را تشكيل مىدهد همان پيام تربيتى آن است كه در اينگونه تعبيرات نهفته است.
بخش سوّم
٣٦- يَوْمَ يَكُونُ النّاسُ كَالْفَراشِ الْمَبْثُوتِ
آنچه تاكنون در توصيف آن روز خوانديم خبر از حوادث تكاندهندهاى مىداد كه در آستانه آن روز در جهان هستى واقع مىشود، كه هر كدام پيامى مخصوص به خود را دارد، و در آخرين توصيف مسأله طولانى بودن آن روز مطرح بود كه آن نيز پيام مخصوصى داشت.
اكنون به سراغ توصيفهايى مىرويم كه وضع انسانها را در آن روز مشخص مىكند، تعبيراتى كه هر كدام از ديگرى آموزندهتر است، گويى دست انسان را مىگيرد و به عرصه محشر وارد مىكند و در جاى جاى آن سير مىدهد، و حوادث آن روز عظيم را در برابر چشم انسان مجسم مىسازد.
در توصيف مورد بحث كه تنها يكبار در قرآن مجيد (در آيه ٤ سوره قارعه) آمده است وضع اضطرابانگيز انسان را در آن روز چنين مجسم مىكند: «روزى كه مردم مانند پروانههاى پراكنده به هر سو حركت مىكنند» (يَوْمَ يَكُونُ النّاسُ كَالْفَراشِ الْمَبْثُوتِ).
همين تعبير با تفاوت مختصرى در آيه ٧ سوره قمر آمده است آنجا كه مىگويد: «گويى مردم همانند ملخهاى پراكندهاند» (كَأنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ).
در اينكه چرا مردم در آن روز به پروانه تشبيه شدهاند مفسّران تفسيرهاى گوناگونى دارند، و در مجموع گفتهاند اين تشبيه به خاطر كثرت مردم و اضطراب و وحشت و حركت به هر سو و ناتوانى و سرگردانى آنهاست.
اين نكته نيز مىتواند در تعبير فوق نهفته باشد كه پروانهها معمولًا خود را ديوانهوار به آتش شمع و چراغ مىكوبند و مىسوزانند، مجرمان در آن روز در برابر آتش دوزخ نيز چنين حالى را دارند و اينها همه حاكى از حيرت و سرگردانى شديد، و اضطراب و واهمه عظيم در آن روز است.