پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤ - ٢٥- يَوْمَ نَطْوِى السَّماءَ كَطَىِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ

در اين‌جا گروه اوّل پايان مى‌يابد:

از مجموع نام‌ها، و توصيف‌ها و تعبيرهاى مختلفى كه در اين بخش آمد، اين حقيقت به خوبى تجلى مى‌كند كه قرآن براى بيدارى انسان‌ها، و تعليم و تربيت و سوق آنها به تكامل و تعالى، «معاد» را در چهره‌هاى مختلفش نشان داده، و نام‌هاى گوناگونى براى آن برگزيده كه هر نام به يكى از ابعاد حوادث عظيم و تكاندهنده آن روز بى‌مانند اشاره مى‌كند.

هريك از اين نام‌ها، يا به تعبير ديگر هريك از اين اوصاف، براى آن روز پيامى مخصوص به خود دارد، پيامى به همه نسل‌ها، در همه قرون و اعصار.

پيامى كه توجه به آن عامل نيرومند بازدارنده‌اى از كژيها و زشتى‌ها و گناهان و جرايم و آلودگى‌ها و مظالم است.

پيامى كه مطالعه آن ابعاد فصاحت و بلاغت قرآن را در زمينه‌هاى مختلف مخصوصاً در مسائل تربيتى كاملًا واضح و آشكار مى‌سازد و براى رهروان راه حق و پويندگان مسير قرب خدا بهترين راهنماست (دقت كنيد).

بخش دوّم:

اكنون به سراغ بخش ديگرى از نام‌هاى قيامت مى‌رويم كه اوصاف قيامت نه در يك كلمه، بلكه در يك جمله خلاصه شده است.

٢٥- يَوْمَ نَطْوِى السَّماءَ كَطَىِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ‌

بخشى از اين نام‌ها از حوادثى كه در آستانه قيامت در جهان رخ مى‌دهد سخن مى‌گويد، و بخشى از مسائل مربوط به حال انسان‌ها در آن روز است، و بخشى از پايان كار خبر مى‌دهد.

از جمله تعبيراتى كه مربوط به «مقدمات قيامت» است تعبير فوق است كه در سوره انبياء آيه ١٠٤ بعد از اشاره به قسمتى از پاداش نيكوكاران و كيفرهاى بدكاران آمده است: يَوْمَ نَطْوِى السَّماءَ كَطَىِّ السِّجِلِ‌