پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦ - ١٣- يَوْمُ التَّنادِ (روز صدا زدن يكديگر و يارى خواستن)

١٤- يَوْمُ التلاقِ (روز تلاقى)

اين نام نيز فقط يكبار در قرآن مجيد (سوره مؤمن آيه ١٥، آمده است: يُلْقِى الرُّوْحَ مِنْ امْرِهِ عَلى‌ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ لِيُنْذِرَ يَوْمَ التَّلاقِ: «خداوند روح را به فرمانش برهركسى از بندگانش بخواهد القاء مى‌كند، تا انسان‌ها را از روز تلاقى انذار كند».

منظور از القاى روح به قرينه آيات ديگر، همان وحى و كتب آسمانى است، چنانكه در آيه ٥٢ شورى خطاب به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مى‌فرمايد: وَ كَذلِكَ اوْحَيْنا الَيْكَ رُوْحاً مِنْ امْرِنا: «همان‌گونه كه بر پيامبران پيشين وحى فرستاديم بر تو نيز روحى را به فرمان خود وحى كرديم».

و به اين ترتيب قرآن مجيد روحى است از جانب خدا كه در كالبد جامعه بشريت دميده شده است!

راغب در مفردات مى‌گويد: قرآن به اين سبب روح ناميده شده كه سبب حيات معنوى است.

و هدف القاى اين روح بيم دادن و انذار از آن روز بزرگ تلاقى است.

در آن روز انواع تلاقى‌ها رخ مى‌دهد كه همه آن‌ها در مفهوم آيه جمع است، هرچند مفسّران احياناً به گوشه‌اى از آن چشم دوخته‌اند.

روزى است كه بندگان با پروردگارشان ملاقات مى‌كنند (يا ايُّهَا الْانْسانُ انَّكَ كادِحٌ الى‌ كَدْحاً فَمُلاقِيْهِ) (انشقاق ٦).

روزى است كه انسان‌ها با فرشتگانِ حساب و پاداش و كيفر تلاقى دارند (وَ تَتَلَقّاهُم المَلائِكَةُ) (انبياء ١٠٣).

روزى است كه انسان با حساب اعمال و گفتارش در آن دادگاه عدل تلاقى دارد (انِّى ظَنَنْتُ انِّى مُلاقٍ حِسابِيَه) (حاقه ٢٠)

روزى كه گذشتگان و آيندگان با هم تلاقى مى‌كنند.

روز تلاقى پيشوايان حق و باطل با پيروانشان.

روز تلاقى ظالم و مظلوم با يكديگر

روز تلاقى بهشتيان و دوزخيان!

آرى هدف آمدن انبياء و نزول كتب آسمانى همين بوده است كه بندگان را از آن روز تلاقى بزرگ بيم دهند و چه عجيب است اين نام و مفهوم وسيع و تكاندهنده آن.