آمده اثر قابل ملاحظه‌اى حاصل نشده است، اينها كسانى هستند كه به خاطر يأس و احساس پوچى حيات و تنهايى و بى‌اعتقادى به زندگى و دلهره و اضطراب، و تشويش ناشى از بحران‌هاى اجتماعى، دست به اين كار مى‌زنند، و اين امرى نيست كه با وسائل فوق قابل علاج باشد». [١]

با اينكه عصر ما از يك جهت عصر راحتى انسان است ساعات كار نسبت به گذشته كم شده بارها از دوش انسان برداشته شده و بر دوش چرخ‌هاى عظيم كارخانجات افتاده، و حتى در درون خانه‌ها وسائل برقى كارهاى مشكل و سنگين را بر عهده گرفته، خانه‌ها مدرن‌تر و مجهزتر، وسائل نقليه بسيار مرتب‌تر، سفرهايى كه در سابق قطعه‌اى از «سقر» (دوزخ) محسوب مى‌شد، به صورت يك وسيله مؤثر تفريحى درآمده، و بالأخره انواع وسائل سرگرمى‌هاى مطبوع و مدرن و سالم رنگ تازه‌اى به زندگى او بخشيده است.

با اين حال انتظار مى‌رود انسان عصر ما در آرامش كامل فرو رود، و از سلامت كامل جسم و روح برخوردار باشد، ولى به روشنى مى‌بينيم اضطراب و نگرانى، او را بيش از هميشه رنج مى‌دهد.

بيماران روانى روز بروز بيشتر، خودكشى در حال گستردگى، و پناه بردن به مشروبات الكلى و مواد مخدّر در افزايش است.

عامل اصلى اين امر عمدتاً احساس پوچى و بى‌هدف بودن زندگى، احساس نداشتن پناهگاه در مشكلات طاقت‌فرسا، تصوير وحشتناك از چهره مرگ، و بدبينى آزار دهنده و گاه ترس از آينده جهان، و آينده زندگى شخصى است. بدون شك ايمان به سراى ديگر، و زندگى جاويدان در آن عالم توأم با آرامش و عدالت مى‌تواند به اين نگرانى‌ها پايان دهد.

پرفسور «يونگ» استاد معروف روانكاوى كه از دستياران مشهور فرويد است در يكى از سخنان خود مى‌گويد: دو سوّم بيمارانى كه از سراسر جهان به من مراجعه كرده‌اند افراد با سواد و موفقى هستند كه درد بزرگ يعنى پوچى و بى‌معنا بودن زندگى آنها را رنج مى‌دهد، علّت اين است كه بشر قرن بيستم به خاطر پيشرفت تكنولوژى و كوته‌نظرى و تعصّب، مذهب را از دست داده، و سرگشته در جستجوى روح خويش است، و تا مذهبى نيابد آسايش ندارد، چرا كه بى‌مذهبى سبب بى‌معنا بودن و پوچى زندگى مى‌شود! [٢]

[١]. كتاب «غربت غرب» صفحه ١٨ (با تلخيص).

[٢]. معاد از نظر روح و جسم، جلد ١، صفحه ٤٤.