پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٠ - ايمان به معاد انگيزه اعمال صالح

(لذا) مى‌پرسد قيامت كى خواهد بود!

١١- كسانى كه ايمان به آخرت ندارند اعمال (سوء) آنها را براى آنان زينت مى‌دهيم به طورى كه آنها سرگردان مى‌شوند.

١٢- و هنگامى كه قرآن مى‌خوانى ميان تو و آنها كه ايمان به آخرت ندارند حجاب ناپيدائى قرار مى‌دهيم و بر دل‌هاى آنها پوشش‌هايى، تا آن را نفهمند و در گوش‌هايشان سنگينى، و هنگامى كه پرودرگارت را در قرآن به يگانگى ياد مى‌كنى پشت مى‌كنند و از تو روى بر مى‌گردانند.

تفسير و جمع‌بندى‌

ايمان به معاد انگيزه اعمال صالح‌

در نخستين آيه، رابطه نزديكى در ميان ايمان به آخرت و عمل صالح، منعكس شده است، مى‌فرمايد:

«هركس اميد لقاى پروردگارش را دارد بايد عمل صالح انجام دهد، و كسى را در عبادت پروردگارش شريك نكند» (فَمَنْ كَانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ احَداً).

در واقع ايمان به آخرت طبق اين آيه دو بازتاب در انسان مى‌تواند داشته باشد، يكى عمل صالح و ديگر اخلاص در عبوديّت. جالب اينكه در اين آيه از روز قيامت به عنوان روز «لقاء اللَّه» (ديدار خدا) ياد شده و مى‌دانيم اين ديار معنوى و شهود باطنى اوج تكامل انسانهاست كه يادآورى آن مى‌تواند انگيزه‌اى براى اخلاص كامل و عمل صالح باشد. (به اصطلاح تعليق حكم به وصف مشعر به عليت است).

اين نكته نيز قابل توجه است كه به جاى يقين به معاد، اميد و رجاء آن، ذكر شده است اشاره به اينكه مسأله معاد چنان است كه حتّى اميد و رجاء آن مى‌تواند، منبع چنين آثارى باشد. [١]

ضمناً تعبير به فعل مضارع كه براى استمرار است‌ (يَرْجُو) و به دنبال آن امر به عمل صالح و اخلاص به صورت امر مطلق، همه اشاره به اين است كه آن اميد، و اين عمل، به صورت مستمر و دوش به دوش يكديگر پيش مى‌روند.

[١]. الميزان، جلد ١٣، صفحه ٤٠٦.