پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٩ - ايمان به معاد و تربيت
(اسراء ٤٥ و ٤٦)
ترجمه:
١- پس هركس اميد لقاى پروردگارش را دارد بايد عمل صالح انجام دهد و كسى را در عبادت پروردگارش شريك نكند.
٢- و غذاى (خود) را با اين كه به آن علاقه (و نياز) دارند به مسكين و يتيم و اسير مىدهند- (و مىگويند): ما شما را براى خدا اطعام مىكنيم و هيچ پاداش و تشكرى از شما نمىخواهيم- ما از پروردگارمان خائفيم در آن روزى (كه آن روز) عبوس و شديد است.
٣- من چرا كسى را پرستش نكنم كه مرا آفريده است؟ و همگى به سوى او بازگشت مىكنيم.
٤- امّا آنها كه مىدانستند خدا را ملاقات خواهند كرد (و به روز رستاخيز ايمان داشتند) گفتند چه بسيار گروههاى كوچكى كه به فرمان خدا بر گروههاى عظيمى پيروز شدند و خداوند با صابران (و استقامت كنندگان) است.
٥- گفتند به خدائى كه ما را آفريده ما ترا هرگز بر دلائل روشنى كه به ما رسيده مقدم نخواهيم داشت هر حكمى مىخواهى بكن كه تنها مىتوانى در اين زندگى دنيا داورى كنى- ما به پروردگارمان ايمان آورديم تا گناهان ما را ببخشد.
٦- آنها در باغهاى بهشتند و سئوال مىكنند از مجرمان: چه چيز شما را به دوزخ فرستاد؟ مىگويند ما از نمازگزاران نبوديم و اطعام مستمند نمىكرديم، و پيوسته با اهل باطل همنشين و همصدا بوديم و همواره روز جزا را انكار مىكرديم.
٧- واى بر كمفروشان ... آيا آنها باور ندارند كه برانگيخته مىشوند در روزى بزرگ.
٨- تنها كسانى از تو اجازه مىگيرند كه ايمان به خدا و روز جزا ندارند.
٩- آيا كسى كه روز جزا را پيوسته انكار مىكند مشاهده كردى؟- او همان كسى است كه يتيم را با خشونت مىراند.
١٠- (انسان شك در معاد ندارد) بلكه او مىخواهد (آزاد باشد و) مادامالعمر گناه كند