پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨١ - ٦- جمع ميان معاد روحانى و جسمانى چگونه ممكن است؟
است. [١]
پاسخ:
جواب اين سؤال نيز چندان پيچيده نيست، زيرا در اينكه طبيعت جسم فنا و فرسودگى و پوسيدگى است سخنى نيست، ولى اين در صورتى است كه از بيرون وجودش مرتباً امدادى به آن نرسد، اما اگر امدادهاى الهى از برون شامل حال جسم گردد مىتواند آن را براى هميشه تازه و نو كند.
اين درست به درختى مىماند كه بر اثر استفاده از غذاى مخصوص كه همه روز به آن مىرسد بتواند تمام سلولهاى فرسوده خود را از نو بسازد و هميشه تازه و شاداب و جوان بماند، و چنين چيزى هرگز محال نيست.
به تعبير ديگر اقتضاى ذات چيزى است، و اقتضاى عوامل برون ذاتى چيز ديگر، سخن در اين است كه سلولهاى بدن انسان كه در طبيعت ذاتش عمر معينى نهفته شده با نوسازىهايى كه از خارج، و از طريق عواملى كه خدا مىآفريند، به آن مىرسد، عمر نامحدود پيدا مىكند، و به اين ترتيب جاودانه مىماند و خلود پيدا مىكند.
مرحوم علّامه حلّى بعد از طرح اين اشكال، به صورتى كه در بالا آمد با بىاعتنايى خاصّى مىگويد:
اينها دليل نيست بلكه تنها يك استبعاد است! [٢] يعنى پايه منطقى ندارد و پندارى بيش نيست.
٦- جمع ميان معاد روحانى و جسمانى چگونه ممكن است؟
گاه تصوّر مىشود كه جمع ميان معاد روحانى و جسمانى كه مدعاى واقعى قائلين به معاد جسمانى
[١]. شرح تجريد، صفحه ٣٢٢.
[٢]. شرح تجريد، صفحه ٣٢٢.