بعد از پيمودن دوران تكامل راه تولد را براى او هموار مى‌سازد، جنين كه در حال عادى سرش به طرف بالا و پايش به طرف پايين است ناگهان تغيير وضع داده و كاملًا وارونه مى‌شود تا براى تولد آسان آماده گردد، و نيز تمام اعضا و اندام مادر نرم و براى اين تولد آماده مى‌گردد، و از درون رحم از هر سو فشار سخت بر جنين فرستاده مى‌شود، تا مسير خود را به بيرون طى كند، كيسه پرآبى كه جنين در حال عادى در آن شناور است ناگهان پاره مى‌شود، و تمام مسير خروج او را مرطوب مى‌سازد، خلاصه همه چيز براى ورود او در دنياى جديد آماده مى‌گردد و راه از هر نظر هموار مى‌شود.

از سوى ديگر خداوند عقل و خرد و انواع غرائز را در او به وديعت مى‌نهد كه هر كدام از آنها راهگشاى طريق زندگى اوست.

از سوى سوّم پيامبران الهى و كتب آسمانى را مى‌فرستد تا راه اطاعت و بندگى خدا و سعادت او را هموار سازد.

ضمناً اين تعبير نشان مى‌دهد كه انسان فاعل مختار و آزاد آفريده شده، چرا كه نمى‌فرمايد او را وادار به پيمودن راه نمود، بلكه مى‌گويد راه را براى او آسان ساخت، اما پيمودن راه بر عهده خود اوست.

***

در پنجمين و آخرين آيه باز به مراحل تكامل جنين به طور تفصيل اشاره شده، حتى بيشتر از تمام آياتى كه در اين زمنيه سخن مى‌گويد روى جزئيات و ريزه‌كارى‌هاى انگشت گذارده است، مى‌فرمايد: «ما انسان را از عصاره‌اى از گل آفريديم- بعد او را نطفه‌اى در قرارگاه مطمئن (رحم) قرار داديم- سپس نطفه را به صورت علقه (خون بسته) و علقه را به صورت مضغه (شبيه گوشت جويده شده) و «مضغه» را به صورت استخوان‌هايى درآورديم، سپس بر استخوان‌ها گوشت پوشانيديم» (ثُمَّ خَلَقْنَا النُّطْفَةَ عَلَقَةً فَخَلَقْنَا الْعَلَقَّةَ مُضْعَةً فَخلَقْناً الْمُضْغَةَ عِظاماً فَكَسَوْنَا العِظامَ لَحْماً).

و بعد از بيان اين پنج مرحله (نطفه، علقه، مضغه، عظام و لحم) به سراغ آخرين و مهمترين مرحله كه مرحله دميدن روح انسانى است مى‌رود و مى‌فرمايد: «سپس او را آفرينش تازه‌اى بخشيديم» (ثُمَّ انْشَأْناهُ خَلْقاً آخَرَ).