ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٩ - افراد و صفوف اين كاروان كه از آغاز زندگى آدم در اين دنيا براه افتادهاند ، بدون استثناء بدنبال هم راه زوال و فنا را پيش گرفتهاند

العمل عملها با كمال وضوح و روشنائى در ديدگاه آدمى قرار مى گيرند .
٥٥ ، ٦٠ - و كذلك الخلف بعقب السّلف ، لا تقلع المنيّة اختراما ، و لا يرعوى الباقون اجتراما يحتذون مثالا و يمضون أرسالا إلى غاية الانتهاء و صيّور الفناء ( بدين ترتيب آيندگان بدنبال گذشتگان در حركتند و مرگ از درو كردن زندگان باز نمى ايستد و آنانكه به دنبال كاروانيان گذشته در حركتند ، از ارتكاب ناشايسته‌ها خوددارى نمى كنند . رفتار و حركاتشان را مشابه ديگران نموده ، گله گله از اين كهنه رباط به سوى غايتى كه در پايان زندگى خواهند ديد و به سوى فناء و زوال كه پايان حركت است ، رهسپارند ) .
افراد و صفوف اين كاروان كه از آغاز زندگى آدم در اين دنيا براه افتاده‌اند ، بدون استثناء بدنبال هم راه زوال و فنا را پيش گرفته‌اند < شعر > بر صفحه هستى چو قلم مى گذريم حرف غم خود كرده رقم مى گذريم زين بحر پر آشوب كه بىپايانست پيوسته چو موج از پى هم مى گذريم < / شعر > ( كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ ) [١] .
( هر نفسى مرگ را خواهد چشيد ) .
كيست كه در اين دنيا اين حقيقت را نفهمد كيست آن زنده اى كه ناپايدارى حيات را درك نكرده باشد آيا بزرگى بزرگان مى تواند از فرو رفتن چنگال مرگ در حياتشان جلوگيرى كند آيا مرگ به زيبائى زيبايان احترام مى گذارد آيا مرگ از سپيدمويان كهنسال كه زير بار سنگين ساليان دراز خميده‌اند ، شر مى دارد يا به نورس بودن نورسان حيات ترحّمى دارد

[١] . آل عمران آيهء ١٨٥ .