ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٦٠ - در پايان كار ، سرنوشت نهائى انسان تبهكار ، دوزخى است كه آتشش را از همين زندگى دنيوى بآن جايگاه عذاب دردناك فرستاده است

در دوزخ براى شكنجهء خودپرستان ضدّ انسان آماده شده است ، همانست كه در اين دنيا به ارواح و دست و پاى ناتوانان مى پيچيد و حيات آنانرا در زجر و شكنجهء جانكاه تباه ميكرد . شعله‌هاى سوزان دوزخ همانست كه در اين دنيا همهء سرمايه‌هاى فوق ارزش وجود خود و ديگران را با آن شعله‌ها سوخته و بباد فنا داده است . خداوند رحمان و رحيم كه مشيّت بالغه اش بر مبناى ( وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَعَدْلًا ) [١] ( مشيّت و فعل پروردگار تو بر صدق و عدل استوار شده است ) .
استوار شده است ، حتّى يك شرارهء ناچيز بر خرمن وجود مخلوقات خود كه براى لطف و عنايت خود آنانرا وارد صحنهء هستى كرده است ، نخواهد زد .
اين يك مشت خاك چه توانائى وارد كردن نقص و آسيب بخداوند ذو الجلال دارند ، كه خداوند براى انتقام شخصى خود آنانرا در آتش قهر و غضب تشفّى و انتقام جويانه بسوزاند ٢٧٥ ، ٢٨٤ - عباد اللَّه ، أين الَّذين عمّروا فنعموا ، و علَّموا ففهموا ، و أنظروا فلهوا و سلَّموا فنسوا أمهلوا طويلا ، و منحوا جميلا ، و حذّروا أليما ، و وعدوا جسيما احذروا الذّنوب المورّطة و العيوب المسخطة ( اى بندگان خدا كجا هستند كسانى كه براى آنان عمر داده شد ، از نعمتها برخوردار شدند ، بآنان تعليم داده شد و آنان فهميدند و كسانى كه مهلت داده شدند ، آن فرصت را در غفلت و لهو و لعب سپرى كردند . از نعمت تندرستى و سلامت برخوردار شدند ، وظيفهء خود را در برابر آن نعمتها بفراموشى سپردند . مهلت طولانى يافتند و زيبائى و نيكوئى بآنان عطا شد ، و در

[١] . الأنعام آيه ١١٥ .