ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٤٨ - مبدء و مسير و پايان حركت طبيعى انسان

موجوداتيم « كه با صداى شيپورهاى جنگ و كشتار درهم خواهند آميخت ، بر سر و پيكر همديگر فرود خواهند آورد بيائيد از اين داستان غمانگيز بگذريم < شعر > شرح اين هجران و اين خون جگر اين زمان بگذار تا وقت دگر < / شعر > اين مادر بيگناه كه به امر حقّ جلّ و علا آبستن چنين فرزندان و حوادثى است ، آبستن انسانهاى ديگرى نيز هست كه چشم باين دنيا باز خواهند كرد و از همين زمين خاكى رصدگاهها براى نظاره بر بىنهايت و انجذاب بسوى آن خواهند ساخت . اينان كاروان بسيار با اهمّيّت مسير حياتند كه در دامان اين مادر باشكوه به بلوغ و كمال مى رسند و به سفر خود ادامه مى دهند .
پيشتازان اين كاروان جدّى كه پاسخ حقيقى « اين انسانها از كجا مى آيند براى چه مى آيند و بكجا مى روند » فقط در اختيار آنان است ، پيامبران و اولياء عظامند كه در رديف اوّل آنان ابراهيم و موسى و عيسى و محمّد بن عبد اللَّه و فرزند ابي طالب صلوات اللَّه عليهم أجمعين حركت مى كنند .
دوران باردارى اين مادر با حشمت و وقار بسر مى آيد و سر سلسلهء كاروان بسيار انبوه و طولانى و پر معنى كه آدم ابو البشر ناميده شده است ، از مشتى خاك سر بر مى آورد و سفر خود را در اين مسير بزرگ آغاز مى كند .
آن گاه بذرهاى اوّليّهء فرزندان اين سر سلسلهء مقدّس از موادّ زمينى ، بصورت ذرّاتى از يك مرد و زن در نهانخانه هائى تاريك بنام ارحام مادران براى آغاز حركت جديد قرار مى يابد و روئيدن مى گيرد . اين مسافر در آن نهانخانهء تاريك منازل متوالى را كه فواصل بسيار دور آنها را قدرت مطلقه و لايزالى خداوندى نزديك بهم ساخته است در مى نوردد و با نمايشى ناچيز از هستى ، به قلمزنى صورتگر بزرگ كه اسماء حسنى از آن او است ، آماده مى شود و شايستگى دميده شدن روحى كه بوسيلهء آن در آيندهء نزديك بار امانت بزرگى را خدا به او عرضه خواهد كرد ، پيدا مى كند .
اين مهمان نه ماهه كه با نيروى لذّت شديد و چند لحظه اى وارد مهمانخانهء