ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٥٨ - كتاب چهارم - كتاب محو و اثبات

مستىها و ناهشيارىهائى كه با انواعى فراوان در جوامع بشرى رواج داشته ، خودخواهىهاى ويرانگر و بنيان كن هر چه كه جز خود است . نگرانى مطلق از فرداها ، بىهدفى در زندگى ، سودجوئى در حدّ شرمآور ، جنگ و خونريزىهاى بناحقّ ، ادامهء پديدهء دروغ مانند يك ضرورت براى ادامهء اجتماعات . . . و امثال اين نابسامانىها كه تاريخ بشر را از قابليّت ارزش ساقط نموده است ، همه و همه دلائل قطعى اين مسئله است كه بشر با مغز خود نتوانسته است « انسان آن چنانكه هست » را بشناسد و « بايد » هاى لازم و « شايد » هاى مطلوب را براى او مطرح نمايد و انسان كامل را تحويل جوامع بدهد .
كتاب چهارم - كتاب محو و اثبات آيه اى در قرآن مجيد مى فرمايد : ( يَمْحُوا الله ما يَشاءُ وَيُثْبِتُ وَعِنْدَه أُمُّ الْكِتابِ ) [١] ( خداوند آنچه را كه بخواهد محو مى كند و آنچه را كه بخواهد اثبات مى نمايد و در نزد او است امّ الكتاب ) در آيه اى قبل از اين آيه خداوند مى فرمايد : ( لِكُلِّ أَجَلٍ كِتابٌ ) [٢] ( براى هر انقراض و پايانى كتابى است ) .
از اين آيه چنين استفاده مى شود كه براى هر محو و اثباتى كتابى است ، زيرا اگر چه در اين آيه فقط براى هر محوى كتابى را مقرّر فرموده است ، ولى مى دانيم كه چنانكه هر محوى پس از اثبات قبلى چيزى است ، هر اثباتى هم ممكن است ابداعى باشد كه مستلزم محو نباشد و ممكن است ، مسبوق به محو چيزى سابق بوده باشد و احتمال مى رود كه آيه فقط اثبات شيئى بجاى

[١] . الرّعد آيهء ٣٨ .
[٢] . الرّعد آيهء ٣٩ .