و از بنى‌هاشم خواست كه نزد وى بشتابند. به دنبال آن گروهى از آنان نزد وى آمدند و محمد بن حنفيه نيز به آنها پيوست. ولى نام افراد بنى‌هاشم، در اين روايت ذكر نشده است. [١]

ذهبى گويد: حسين عليه السلام به مدينه [پيغام‌] فرستاد و شمارى اندك از بنى عبدالمطلب نزد وى آمدند. اينان زن و مرد نوزده تن بودند. [٢]

مفهوم روايت اين است كه بنى‌هاشم از مدينه همراه حسين عليه السلام نيامدند. بلكه پس از دعوتى كه به وسيله اين نامه از آنان به عمل آمد، در مكه به وى پيوستند.

ولى بنابر منابع تاريخى شيعه امام حسين عليه السلام از مكه براى محمد حنفيه و بنى‌هاشمى كه در مدينه نزد وى بودند نامه‌اى فرستاد؛ كه در عين اختصار، معانى بسيار بلندى را در خود جاى داده است و از باشكوه‌ترين نامه‌هاى امام عليه السلام به شمار مى‌آيد.

در روايتى از امام باقر عليه السلام آمده است كه امام حسين عليه السلام نامه‌اى را از مكه فرستاد؛ كه متن آن چنين است:

«بسم الله الرحمن الرحيم‌

از حسين بن على به محمد حنفيه و كسانى از بنى‌هاشم كه نزد وى هستند.

هر كس به من بپيوندد به شهادت مى‌رسد؛ و هر كس نپيوندد، پيروزى را درك نخواهد كرد. والسلام.» [٣]

متن اين نامه، با اندكى تفاوت از امام صادق عليه السلام نيز نقل شده است و از ظاهر آن چنين برمى‌آيد كه امام حسين عليه السلام آن را پس از خروج از مكه نوشته است. [٤]

مفهوم نامه: علامه مجلسى در توضيح مفهوم اين نامه مى‌نويسد: به‌پيروزى نمى‌رسد، يعنى به پيروزى‌هاى دنيوى نمى‌رسد و از آنها بهره‌مند نمى‌شود. از ظاهر اين پاسخ‌

[١] ر. ك. تاريخ ابن عساكر (ترجمة الامام الحسين)، تحقيق محمودى، ص ٢٩٨، ح ٢٥٦؛ البدايه والنهايه، ج ٨، ص ١٧٨.

[٢] تاريخ الاسلام، حوادث سال ٦١، ص ٩.

[٣] كامل الزيارات، ص ٧٥، باب ٢٤، حديث شماره ١٥؛ مثيرالاحزان، ص ٣٩، با اندكى تفاوت.

[٤] بصائر الدرجات، ص ٤٨١، حديث شماره ٥، محمد بن يعقوب كلينى نيز اين روايت را از امام صادق عليه السلام، در كتاب الرسائل نقل كرده است (ر. ك. بحار الانوار، ج ٤٤، ص ٣٣٠ و ج ٤٥، ص ٨٤).