امام حسين عليه السلام در طول مدت اقامت خويش در مكه مكرمه، با مجموعه‌اى از بزرگان و سرشناسان امت اسلامى، با گرايش‌ها، افكار و مشرب‌هاى گوناگون ديدار كرد. هر كدام از اينان به فراخور مشرب، گرايش و نحوه تفكر خويش، به آن حضرت پيشنهاد دادند، نصيحت كردند و يا اعتراض نمودند. هر چند كه جزئيات اين، پيشنهادها، نصايح و اعتراض‌ها با هم متفاوت است ولى در زمينه تفكر و نگرش به موضوع، همه با هم مشتركند. چرا كه همه آنها به دست آوردن حكومت و سلامت، عافيت و امنيت دنيوى را رستگارى و پيروزى مى‌ديدند، و قتل و آوارگى و گرفتارى و در معرض فشار قرار گرفتن را موجب زيان و شكست مى‌دانستند و خاستگاه همه آن اعتراض‌ها، پيشنهادها و نصايح، همين منطق بود.

به راستى چه اندازه ميان اين منطق و منطق دورانديشى كه سرنوشت اسلام و امت اسلامى را پايه محاسباتش قرار داده است تفاوت وجود دارد؟! اين منطق پيوسته روند رويدادهاى سياسى جامعه را زير نظر داشت و مى‌ديد كه معاوية بن ابى‌سفيان، رهبر وقت حركت نفاق، بيشتر امت اسلامى را به بيراهه كشانده است. معاويه ياد و نام و فضايل اهل بيت را در پرده كتمان نهاده و به وسيله جعل احاديث دروغين از زبان پيامبر صلى الله عليه و آله، قداست دروغينى را براى خودش و شمارى ديگر از صحابه كه حركت نفاق را رهبرى و يا در ركاب وى حركت مى‌كردند و در راستاى غصب حقوق الهى اهل بيت عليهم السلام وى را پشتيبانى مى‌كردند، دست و پا كرده بود. معاويه با تأسيس فرقه‌هاى دينى مانند «جبريون» و «مرجئه» كه براى خدمت به امويان و توجيه كارهايشان تفسير دينى ارائه مى‌دادند، مردم را از قيام و نهضت بر ضد ظلم و ستم باز داشته بود. اين گروه‌ها در تلاش‌هاى فراوان معاويه براى متفرق ساختن قلبى و طبقاتى و زير فشار قرار دادن هر چه بيشتر شيعه، وى را يارى مى‌دادند.

با توجّه به اينكه دوران حكومت معاويه به درازا كشيد، اكثر امّت فريفته گمراهى دين اموى گشتند و معتقد شدند كه حكومت معاويه شرعى است و تداوم خلافت اسلامى‌