با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٩ - نخستين شهيد قيام حسينى

اينان بودند. ولى امام عليه السلام ناگزير بايد از اين راه اتمام حجت مى‌كرد، شايد كسانى از اين راه هدايت مى‌شدند و سعادتمند مى‌گشتند.

در اينجا ناگزير بايد اشاره كرد كه گروهى از اشراف بصره نيز منزلت اهل بيت را مى‌شناختند، دوستدارشان بودند و در يارى امام عليه السلام موضعى بزرگوارانه و درخشان گرفتند. مانند يزيد بن مسعود نهشلى كه ضمن فراخوانى قبيله‌اش به يارى امام عليه السلام آنان را از نظر روحى براى اين كار آماده ساخت. وى از اشرافى است كه امام عليه السلام يك نسخه از نامه‌اش را براى او نيز فرستاد. در ادامه بحث و در فصل تحرك امت، موضعگيرى او به تفصيل خواهد آمد. امام عليه السلام دعاى مبارك زير را در حق وى فرموده است:

چه سعادتى بالاتر از اين كه خداوند در روز بيم تو را ايمن ساخت و عزت بخشيد و در روز تشنگى بزرگ سيرابت گردانيد. [١]

ديگر از اشراف بصره و دوستدار و شيعه اهل بيت عليهم السلام زيد بن ثبيط عبدى است. وى پس از آگاهى بر عزم امام عليه السلام، همراه دو فرزندش، عبد الله و عبيد الله، و گروهى ديگر از بصريان در مكه به كاروان حسينى پيوست؛ و جملگى در روز دهم محرم، در كربلا در ركاب امام عليه السلام به فيض شهادت نايل آمدند. [٢]

نخستين شهيد قيام حسينى‌

مشهور اين است كه در انقلاب حسينى، لقب نخستين شهيد بر حضرت مسلم بن عقيل عليه السلام اطلاق مى‌گردد. چنانچه مقصود نخستين شهيد بنى‌هاشم در اين انقلاب مقدس باشد اين سخن درست است. ولى اگر نخستين شهيد از عموم شهيدان مد نظر باشد، بايد گفت كه نخستين شهيد فرستاده امام حسين عليه السلام نزد اشراف و سران اخماس بصره است؛ كه عبيدالله زياد يك روز پيش از ترك بصره به سوى كوفه او را به شهادت رساند. سبب آن نيز خيانت منذر بن جارود عبدى بود كه ادعا كرد ترسيد آن نامه دسيسه‌

[١] اللهوف، ص ١٩.

[٢] ر. ك. ابصار العين، ص ١٨٩- ١٩٢.