با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٤٩ - عبدالله بن زبير و نصايح متناقض!

تحمل وجود امام حسين عليه السلام براى عبدالله زبير، پس از جنگ جمل، در هيچ جاى ديگرى همانند حضور امام عليه السلام در مكّه مكرمه، پس از نپذيرفتن بيعت، دشوار نبود؛ زيرا پسر زبير از همان آغاز نيت كرده بود كه مكه مكرمه را پايگاهى براى شورش بر ضد بنى‌اميه و در صورت پيروزى، مركز ادارى ديگر شهرها قرار دهد. از اين رو بسيار نيازمند بود كه مكه از هر رقيبى خالى باشد و از هر مزاحمى پاك گردد. به ويژه آنكه آن رقيب و مزاحم كسى باشد كه با وجود او، مردم هيچ توجهى به عبدالله بن زبير نكنند و او را چيزى به حساب نياورند؛ و تا هنگامى كه اين شخصيت والا در شهر حضور دارد، حضور يا غياب او براى آنها تفاوتى نداشته باشد!

با حضور امام حسين در مكه، زمين با همه فراخى‌اش بر پسر زبير تنگ بود و چنان گلويش را مى‌فشرد كه گويى به آسمان بالا مى‌رود. ولى از روى ناچارى طى اين مدت با تظاهر به آرامش و صبر ساختگى، مدارا مى‌كرد و كينه و رشك و نيات خود را به سختى پنهان مى‌ساخت.