مردم مكه از خبر ورود امام‌حسين عليه السلام بسيار شادمان گشتند [١] و از ايشان به‌طرز باشكوهى پذيرايى كردند. آنان در حالى كه نسبت به ديگر شخصيت‌هاى حاضر در شهر بى‌اعتنا بودند، پيوسته نزد آن حضرت آمد و شد داشتند و بر گرد شمع وجودش حلقه مى‌زدند.

زيرا كه امام حسين عليه السلام تنها يادگار رسول خدا صلى الله عليه و آله در ميان امت و سرور همه جهان اسلام، و به ويژه اعراب و حجاز به شمار مى‌رفت، و هيچ كس از مردم را ياراى آن نبود كه بتواند با اين مرتبه بلند و مقام عالى و منزلت شريفِ امام عليه السلام در دل مسلمانان، به‌منازعه بپردازد.

ابن كثير گويد: پس از شنيدن خبر مرگ معاويه و خلافت يزيد گروه‌هاى گوناگون مردم نزد امام حسين عليه السلام مى‌آمدند و پيرامونش حلقه مى‌زدند و پاى سخن آن حضرت مى‌نشستند و به گفتارش گوش فرا مى‌دادند. ولى ابن زبير در اين مدت پيوسته ملازم مصلاى خود نزد كعبه بود و همانند ديگر مردم، طى اين دوره خدمت امام عليه السلام مى‌رسيد. وى، با وجود امام عليه السلام امكان اجراى هيچ يك از نقشه‌هايش را نداشت. زيرا مى‌دانست كه مردم حسين عليه السلام را بزرگ مى‌شمارند و آن حضرت را بر وى مقدّم مى‌دارند ... سبب گرايش مردم به حسين عليه السلام [همانطور كه گفتيم‌] اين بود كه وى سرورى بزرگ و پسر دختر رسول خدا صلى الله عليه و آله بود؛ و در آن روز كسى بر روى زمين به پاى منزلت او نمى‌رسيد و با او برابرى نمى‌كرد. [٢]

دينورى گفته است: مردم نزد او در آمد و شد بودند و بر گردش حلقه مى‌زدند. آنان عبدالله زبير كه پيش از آن با او مجلس مى‌كردند، ترك گفتند. پسر زبير از اين موضع ناراحت شد و دريافت كه به سبب حضور حسين عليه السلام در شهر، مردم به مجلس او نمى‌آيند. در نتيجه او نيز بامداد و شام نزد حسين- رضى الله عنه- آمد و شد مى‌كرد. [٣]

[١]- در مقدمه و فصل نخست اين كتاب يادآور شديم كه مقصود از مردمى كه در مكه از امام عليه السلام استقبال‌كردند، گروه‌هاى مختلف حج و عمره‌گزار و اندكى از ساكنان خود شهر بودند كه با على عليه السلام و خاندانش دشمنى نداشتند. براى مطالعه مفصل اين موضع به فصل مربوط مراجعه نماييد.

[٢] البدايه والنهايه، ج ٨، ص ١٥١.

[٣] الاخبار الطوال، ص ٢٢٩.