آنگاه در راه كوفه نامه مسلم را نزد امام حسين عليه السلام برد و بار ديگر نامه امام را براى كوفيان آورد كه در راه دستگير و در قادسيه زندانى شد؛ و موضعى سرسختانه از خود نشان داد كه نشان شجاعت، دوستى [وى به اهل بيت و بزرگى [مقام‌] اوست.

قيس بن مُسَهَّر بن خالد بن جندب ... اسدى، از تيره صيدا از قبيله بنى‌اسد است.

قيس از بزرگان بنى‌صيدا و مردى شجاع و از دوستداران مخلص اهل بيت عليهم السلام بود.

ابومخنف گويد: پس از مرگ معاويه شيعيان در منزل سليمان بن صرد خزاعى گرد آمدند؛ و به حسين بن على عليه السلام نامه نوشتند و خواستار بيعت با وى گشتند. نامه را همراه عبدالله بن سبع و عبدالله بن وال نزد حسين عليه السلام فرستادند. پس از دو روز، نامه ديگرى را همراه قيس بن مسهر صيداوى و عبدالرحمن بن عبدالله ارحبى فرستادند و دو روز بعد از آن نامه‌اى را به وسيله سعيد بن عبدالله و هانى بن هانى نزد آن حضرت گسيل داشتند.

حسين عليه السلام مسلم بن عقيل را فراخواند و او را به كوفه فرستاد و قيس بن مسهر و عبدالرحمن ارحبى را با وى همراه ساخت. چون به تنگه واقع در «بطن خبت» رسيدند- چنان كه گفتيم- دو راهنمايشان منحرف شدند و راه را گم كردند و از تشنگى بى‌رمق بر زمين افتادند. مسلم با نوشتن نامه‌اى موضوع را به امام عليه السلام گزارش داد. چون قيس نامه را نزد امام حسين عليه السلام آورد حضرت پاسخ نامه مسلم را نوشت و همراه خود قيس به كوفه فرستاد. [١] گويد: مسلم با مشاهده اجتماع مردم كوفه بر بيعت با حسين عليه السلام، موضوع را براى آن حضرت نوشت و آن نامه را همراه قيس فرستاد؛ و عابس شاكرى و غلامشان شوذب با وى همراه گشتند. اينان در مكه خدمت امام عليه السلام رسيدند و با وى همراه گشتند و به كربلا آمدند.

ابومخنف گويد: امام حسين عليه السلام پس از رسيدن به «حاجر» از «بطن رمه» براى مسلم و شيعيان كوفه نامه‌اى نوشت و آن را همراه قيس ارسال داشت. حُصَين بن تميم قيس را

[١] در بخش‌هاى پيشين اين كتاب، اصل وقوع اين رويداد و جزئياتش را مورد مناقشه قرار داديم. به نظرمى‌رسد كه نويسنده ابصار العين با وجود باور به درستى اصل واقعه؛ اين را كه مسلم از امام خواست كه معافش دارد و يا اين كه امام مسلم را به ترس متهم ساخته است باور ندارد.