با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٠٦ - نقش منافقان در موج نامهها

تميمى [١]؛ اما بعد، دشت‌ها سرسبز و خرم و ميوه‌ها رسيده است، هرگاه اراده كردى، بيا كه به سوى سپاهى مجهز و آماده خود مى‌آيى!» [٢]

[١] محمد بن عمرو تميمى يا محمد بن عمير بن عطارد (اللهوف، ص ١٠٧) يا محمد بن عمير تميمى (تاريخ‌طبرى، ج ٣، ص ٢٧٨)؛ از فرماندهان سپاه على عليه السلام در صفين بود (ر. ك. لسان الميزان، ج ٥، ص ٣٢٨). او از كسانى است كه براى ريختن خون عمرو بن حمق خزاعى رضى الله عنه نزد زياد بدگويى كرد تا آنجا كه مورد نكوهش عمرو بن حريث و زياد قرار گرفت (ر. ك. تاريخ طبرى، ج ٣، ص ٢٢٥). او بر ضد حجر بن عدى شهادت داد و در جنگ با مختار، فرمانده مُضَر بود. سپس با مختار بيعت كرد و از سوى او به آذربايجان فرستاده شد. وى با حارث بن ربيعه، والى كوفه، به نفع ابن زبير با خوارج مى‌جنگيد. او از كوفيانى بود كه عبدالملك مروان با وى مكاتبه كرد و ولايت همدان را به وى داد. سپس به كوفه بازگشت و در دوران ولايت حجاج تا سال ٧٥ ه در آن شهر بود و بعد از آن، اثرى از وى ديده نشد (ر. ك. وقعة الطف، ص ٩٥).

[٢] الارشاد، ص ٢٠٣.