احتمالى كه شيخ مظفر مى‌دهد بسيار قوى است. زيرا قصد امويان اين بود كه به هر وسيله ممكن امام عليه السلام را از قيام و رفتن به عراق باز دارند؛ حتى اگر كه اين وسيله دستگيرى امانت‌هاى رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌بود؛ يعنى زنان و كودكانى كه حسين عليه السلام تاب آزار، اهانت و زندانشان را نداشت و ناچار دست به كار آزادسازى آنان مى‌گشت و در نتيجه قيام تضعيف و يا نابود مى‌شد!

امكان انجام چنين كارى به وسيله امويان جاى هيچ گونه ترديدى نيست، چرا كه اعمال فشار و در تنگنا قرار دادن مخالفان، از راه آزار و اذيت و زندانى ساختن خانواده‌هايشان از روش‌هاى جارى اين حكومت بود. علاوه بر نمونه‌هاى ارائه شده از سوى آقاى مظفر، تعرض به نواميس و مباح شمردن آنها در واقعه حره و رفتار آنان با امانت‌هاى رسول خدا صلى الله عليه و آله و به اسارت بردنشان پس از شهادت امام حسين عليه السلام نشان آسان بودن اين جسارت بزرگ نزد سركشان بنى‌اميه است؛ و از اينجا فرمان نبوى مبنى بر همراه بردن آنان به خوبى آشكار مى‌گردد.

در محذور قرار گرفتن آزار ديدن و زندانى شدن امانت‌هاى نبوى- خواه پيش از خروج امام عليه السلام از مدينه يا مكه و يا پس از قيام (و پيش از شهادت) پديده‌اى بيرون و بيگانه از قيام حسينى بود و بر پيامدهاى آن تأثير منفى مى‌گذاشت. در حالى كه قرار گرفتن در حوادث كربلا موجب تبليغ مى‌شد و هدف‌هاى امام تحقق مى‌يافت.

بنابر اين امام عليه السلام ناگزير بايد اين امانت‌هاى عزيز را همراه مى‌برد تا دشمن نتواند از طريق آنها بر روند نهضت مقدس او تأثيرى بگذارد.

با آن كه امام عليه السلام با اين كار فرصت را از دشمن گرفت- و خداى را سپاس كه دشمنان اهل بيت را از احمقان قرار داد- از همان نخست بر اثر تبليغى، همراه بردن امانت‌هاى نبوى در راستاى انگيزه‌ها و اهداف نهضت حسينى، مظلوميت اهل بيت و شايستگى آنان براى خلافت و نيز حقيقت كفر، نفاق و دشمنى بنى‌اميه با اسلام واقعى و پيروانش- پس از شهادت خويش- كاملًا آگاه بود.

امام عليه السلام از همان نخست بر ضرورت انجام اين حركت بزرگ تبليغى، آگاه بود. زيرا بدون اين حركت، نهضت حسينى تا قيام قيامت هم به همه اهدافش نمى‌رسيد؛ و شايد