هرگونه پيشامد احتمالى را دارا بود. آن هم در شرايطى كه به مصلحت حكومت اموى نبود كه حكومت محلى‌اش- بر فرض داشتن نيروى نظامى كافى [١]- در يك رويارويى آشكار نظامى با امام حسين عليه السلام، در مكه و اطرافش شركت جويد. زيرا امويان از جايگاه والا و مقدس امام حسين عليه السلام در دل حاجيان حاضر در مكه، در آن هنگام، آگاه بودند. از اين رو بيم آن داشتند كه اوضاع دگرگون شود و كار به زيان آنها بالا گيرد. شايد روايت پيشين دينورى ناظر بر همين حقيقت باشد، آنجا كه مى‌گويد: «اين خبر به عمرو بن سعيد رسيد و از وخامت اوضاع ترسيد؛ و به رئيس شرطه فرمان بازگشت داد.»

در پرتو آنچه گذشت، آنچه در بخش نخست اين كتاب (مع الركب الحسينى من المدينة الى المدينة) گفته شد مورد تأكيد قرار مى‌گيرد. از اين قرار كه خروج امام حسين عليه السلام از مكه مكرمه (و همچنين از مدينه) در سحرگاهان يا در بامدادان و در پوشش تاريكى صورت گرفت، تا آن كه ديدگان مردم در مكه (و نيز در مدينه) در روشنى روز به آزاد زنان خاندان عصمت و رسالت و ديگر زنان حاضر در كاروان حسينى نيفتد. اين دليل در مجموعه دلايلى كه امام عليه السلام را وادار كرد تا در سحر يا اوايل بامداد بيرون آيد- اگر تنها دليل نباشد- مهمترين دليل هست؛ و به طور كامل با غيرت حسينى هاشمى تناسب دارد.

چرا امام حسين عليه السلام زنان و كودكان را همراه برد؟

سحرگاهى كه امام حسين عليه السلام، از مكه به سوى عراق بيرون آمد، برادرش، محمد حنفيه، شتابان نزد آن حضرت رفت؛ و چون به او رسيد افسار مركبش را گرفت و گفت:

[١] نقل شده است كه عمرو بن سعيد بن عاص در روز ترويه با سپاهى انبوه به مكه رفت. يزيد به او دستورداده بود كه چنانچه حسين با وى از سر جنگ درآيد، اگر بتواند با او بجنگد؛ و حسين در روز ترويه بيرون آمد.» (نفس المهموم، ص ١٦٣) بر طبق اين روايت ملاحظه مى‌شود- با توجه به تأكيدى كه بر وجود انبوه نيروى نظامى در نزد حكومت محلى مكه دارد- كه اين روايت يقين ندارد كه اين نيروى نظامى توان شكست دادن نيروى امام را دارا بود. به اين دليل كه مى‌گويد: اگر بتواند با او بجنگد. نيز اين روايت تأكيد دارد بر اين كه حكومت اموى قصد مبارزه علنى با امام عليه السلام را در مكه نداشت، مگر آن كه ناگزير مى‌شد. به اين دليل كه در آن آمده است: اگر امام عليه السلام قصد نبرد داشت. دقت كنيد.