ديدن امام ندارد و اگر مؤمن نيز در خواب پيامبر را ببيند چنين است. زيرا از آن حضرت نقل شده است كه فرمود: «هر كس مرا به خواب بيند، به تحقيق خودم را ديده است؛ چون شيطان به چهره من و به چهره هيچ يك از جانشينان من و به صورت هيچ يك از شيعيانشان نمى‌تواند درآيد؛ و رؤياى صادق، جزئى از هفتاد جزء نبوت است». [١]

بنابر اين هيچ گونه جايى براى اين تشكيك كه قيام حسينى و خروج امام عليه السلام بر پايه خوابى بى اعتبار مبتنى بوده است- آن طور كه برخى قلم‌هاى مزدور و خردهاى ضعيف نگاشته‌اند- باقى نمى‌ماند.

چرا محمد حنفيه امام عليه السلام را همراهى نكرد؟

تا آنجا كه ما جست و جو كرده‌ايم، درباره اينكه چرا محمد حنفيه به امام حسين عليه السلام نپيوست جز به روايتى كه ابن فروخ، نويسنده «بصائرالدرجات»، با سندى از حمزة بن حمران از امام صادق عليه السلام نقل كرده‌است، به چيز ديگرى دست نيافته‌ايم. حمزه گويد: [در حضور امام صادق عليه السلام‌] سخن از قيام حسين و خوددارى محمد حنفيه از رفتن همراه آن حضرت به ميان آمد؛ حضرت فرمود: من در اين باره برايت سخن خواهم گفت و تو پس از اين مجلس درباره‌اش چيزى مپرس. هنگامى‌كه حسين عليه السلام آهنگ حركت كرد كاغذى خواست و نوشت:

بسم الله الرحمن الرحيم. از حسين بن على به بنى‌هاشم: اما بعد، هر كس به ما بپيوندد، با من به شهادت مى‌رسد و هر كس به ما نپيوندد، به پيروزى نخواهد رسيد. والسلام. [٢]

[١] ر. ك. شهيد آگاه، ص ١٧٤.

[٢] بصائرالدرجات، ج ١٠، ص ٤٨١، باب ٩، حديث ٥، ابن قولويه نيز در كامل الزيارات (ص ٧٥، باب ٢٤، حديث ١٥) اين روايت را به سندى از زراره از امام باقر عليه السلام نقل كرده مى‌نويسد: حسين بن على عليه السلام از مكه به محمد بن على نوشت: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ^. از حسين بن على به محمد بن على و كسانى از بنى‌هاشم كه نزد اويند: اما بعد، هر كس به من بپيوندد به شهادت مى‌رسد و هر كس به من نپيوندد به پيروزى نخواهد رسيد. والسلام». همچنين از كتاب الرسائل كلينى به سندى ديگر از حمزة بن حمران از امام صادق همين روايت نقل شده و در آن آمده است: «اى حمزه من از روايتى به تو خبر مى‌دهم و تو پس از اين مجلس درباره‌اش چيزى مپرس ...» (بحار، ج ٤٤، ص ٣٣٠، باب ٣٧).