با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٨٠ - درنگ و نگرش

مؤيد اين حقيقت سخن آن حضرت به مؤمنان جن است كه آمدند و به حضرت عرض كردند: اى مولاى ما، ما شيعه و ياور شماييم، هر فرمانى داريد بفرماييد. اگر فرمان بدهى كه همه دشمنانت را تا همين جا هستى به قتل برسانيم، چنين مى‌كنيم. [١] حضرت براى آنان آرزوى پاداش نيك كرد و فرمود: «اگر من در جاى خويش مى‌ماندم، اين مردمِ تيره‌بخت چگونه امتحان و آزمايش مى‌شدند؟ و چه كسى در قبر به جاى من مى‌خوابيد؟

و حال آنكه مكان بارگاه مرا خداوند در روز گستردن زمين برگزيد و آن را پناهگاه شيعيان و دوستان ما قرار داد. در اين مكان اعمال و نمازهاشان قبول مى‌شود و دعايشان اجابت مى‌گردد. شيعيان ما در اين مكان سكونت مى‌گزينند و در دنيا و آخرت مايه امن و امانشان است.» [٢]

مقصود حضرت از «از ميان رفتن پاداش» اين است كه بدون ترديد پاداش هر كارى با نيت، درجه مشقت و ميزان تأثير آن مرتبط است. بدون شك كارى كه از راه معجزه و خرق عادت مى‌شود، از حيث مشقتى كه دارد همانند كارى كه در چارچوب سنت‌هاى طبيعى انجام مى‌شود نيست! همان طورى كه تأثير و پيروزى مترتب بر شهادت آن حضرت بزرگ‌ترين تأثير را نسبت به اسلام و امت اسلامى و انسانيت به طور عام و انسان مسلمان به طور خاص دارا بود. شايد سرّ گفتار رسول خدا صلى الله عليه و آله به آن حضرت كه فرمود:

«اى حسين بيرون رو. چرا كه خداوند اراده كرده است كه تو را كشته ببيند». [٣] و اينكه فرمود: «تو در بهشت درجاتى دارى كه جز با شهادت به آنها نمى‌رسى.»، [٤] همين باشد.

[١]- لهوف، ص ١٢٩، حاشيه.

[٢] همان.

[٣] لهوف، ص ٢٨. يادآور مى‌شود كه اين برداشت به حسب فهم قاصر ما است. بدون شك معانى ديگرى‌نيز دارد كه از فهم قاصر ما بيرون است.

[٤] امالى صدوق، ص ١٣٠، مجلس ٣٠، شماره ١. علامه مجلسى در بحار (ج ٤٥، ص ٧٤) درباره اين سخن حضرت «اگر نبود تقارب اشياء» گفته است: يعنى نزديكى اجل‌ها يا وابستگى اشيا به اسباب به حسب مصالح يا آنكه مصالح سبب نزديكى فرج و غلبه اهل حق مى‌شود در حالى كه هنوز وقتش فرا نرسيده است. در برخى نسخه‌ها به جاى «تقارب»، «تفاوت» آمده است كه به معناى فضيلت و ثواب مى‌باشد.