تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٤ - شرح آيات

آن هدايت مى‌كرد كه اين كتاب را فروفرستاده شده از جانب خداوند حكيم و تواناى بر همه چيز بداند، و حتى خود وليد را نيز به اين امر معترف سازد، در آن جا كه گفت: از او- يعنى رسول اللَّه (ص)- كلامى دشوار شنيدم كه پوستهاى بدن را به لرزه در مى‌آورد ... نه خطابه بود و نه شعر، پس ممكن نيست كه بى مقدمه آن را به يكى از آفريدگان نسبت دهيم، و فاصله ميان آن و كلام آفريدگان از اندازه بيرون است و فضل آن يك بر اين يك به وصف در نمى‌آيد، و همچون فضل خدا بر ديگر آفريدگان است ... و از اين مقدمه به نتيجه‌اى رو كرد كه همان را مى‌خواست بگويد

إِنْ هذا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ- اين نيست جز گفته مردمان.» هنگامى كه اين نتيجه به جانهاى مردم راه يافت، به پندار وى گامهاى اساسى براى مبارزه با رسالت برداشته شد، و براى همين هدف نيروى خود را به كار انداخت ... پس انديشيد و اندازه گيرى كرد .../ ٨٨ كه مى‌تواند در اين راه پيش رود، و اين حقيقت از ذهن او دور شد كه قرآن بزرگتر از آن است كه نور آن را خواست و تقدير انس و جن در صورت همپشتى با يكديگر بتواند بپوشاند، تا چه رسد به نادان ابلهى همچون وليد بن المغيرة فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ؟! از اين جا همه تلاشها و كوششهاى او براى گمراه كردن مردمان از حق و پوشيده نگاه داشتن ايشان از نور آن نقش بر آب شد، و با انديشه و اندازه‌گيرى نادرست خود به زيان و لعنتى رسيد كه قرآن آن را در نسلهاى پياپى در دنيا مخلّد ساخت، و بزرگتر از آن غضب خدا است و وعده‌اى كه براى درآمدن به دوزخ به او داده است

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ- به زودى او را به دوزخ خواهيم رساند.» در التبيان آمده است: يعنى او را ملازم جهنم خواهيم ساخت. [٧٥] و از امام صادق (ع) روايت است كه گفت: «در جهنم دره‌اى براى متكبران وجود دارد كه‌