تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٩٠ - شرح آيات

حسين بيمار شدند و دنياى ايشان و بزرگان عرب از ايشان ديدار كردند و گفتند: اى ابو الحسن! خوب است براى دو پسرت نذرى كنى، پس نذر كرد كه اگر خداوند متعال آنان را شفا دهد سه روز روزه گيرد، و فاطمه- عليها السلام- و نيز فضه چنين نذرى كردند؛ فرزندان شفا يافتند، و چون چيزى نداشتند، على- عليه السلام- سه صاع جو از يك يهودى به وام گرفت- و گفته‌اند كه: آنها را براى آن گرفت تا پارچه‌اى را براى او ببافد- و آن را نزد فاطمه آورد كه يك صاع از آن را آسياب و آرد كرد و با آن نان پخت؛ چون على (ع) از نماز مغرب فراغت يافت و فاطمه با نان براى افطار بر سر سفره آمد، درويشى بر در خانه ايشان آمد و چيزى خواست و آن نان را به او بخشيدند و چيزى جز آب نچشيدند، و چون روز دوم شد صاع ديگرى آرد و خمير شد و نان پخته آن بر سر سفره آمد و اين روز نيز مسكينى از ايشان چيزى خواست و نان را به او بخشيدند و چيزى از آن را نخوردند و با اندكى آب افطار كردند، و در روز سوم باقى جو به وام گرفته شده آرد شد و سرنوشتى چون نانهاى دو روز گذشته داشت و به مصرف روزه شكستن على و كسانش نرسيد؛ پس چون روز چهارم فرا رسيد در حالى كه روزه‌داران/ ١٨١ به نذر خود وفا كرده بودند، على و همراه با او حسن و حسين- عليهم السلام- به نزديك پيامبر- صلّى اللَّه عليه و آله- در حالى آمدند كه دچار ضعف شده بودند، و رسول اللَّه (ص) بر حال ايشان گريست و در آن حال جبرييل با سوره «هل أتى» بر پيامبر (ص) نازل شد. [٢٣] [١١] فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً- پس خدا آنان را از شرّ آن روز نگاه داشت و به ايشان تازگى روى و شادى بخشيد.» حسن و مجاهد گفته‌اند: تازگى بر چهره‌ها و شادى در دلهاى ايشان، و عبارت‌ فَوَقاهُمُ‌ دلالت بر آن دارد كه رهايى از عذاب آن روز و دست يافتن به بهشت و رضوان خدا نتيجه‌اى از دو امر است: يكى ترس از آخرت و ديگرى عمل را