اجوبه المسايل النصيريه - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٧٨ - (١٩) رساله خواجه نصير الدين طوسى به خواجه رجاء بزلق

(١٩) رساله خواجه نصير الدّين طوسى به خواجه رجاء بزلق‌

كتابتى كه محقق نصير الملّة و الدّين- قدّس سرّه- به خواجه رجاء بزلق نوشته‌ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ به قلم مبارك رفته بود كه چند سطرى متضمّن وعظ مى‌بايد نوشت. الأمر أعجل من هذا. صحبت غنيمت مى‌بايد شمرد، و أنس از غير حق كه قلم فنا بر آن كشيده‌اند قطع مى‌بايد كرد. «و توكّل على الحيّ الّذي لا يموت». قلم‌شكن، ورق سوز و سياهى ريز و دم دركش. «حميد، اين قصّه درد است، در دفتر نمى‌گنجد». در اين سهل مدّت از تقلّب و تبدّل احوال چيزها مشاهده شد كه طرفة العين ايمن نتوان بود.

«و لا تأمن من مكر اللّه». دمى زين چاه ظلمانى برون شو تا جهان بينى. راه ناامن است و منزل دور و دوست غيور و در عمر فتور. «قل اللّه ثمّ ذرهم». «عش ما شئت، فإنّك ميّت، و أحبب من شئت، فإنّك مفارقه، و اعمل ما شئت، فإنّك مجزيّ به».

اگر مردم در خواب غرور نباشند، به منبّهات احتياجى ندارند. «النّاس نيام، فإذا ماتوا انتبهوا». زهى از خود و از خدا سيرآمدگان، به زبان با خدا و به دل با شيطان باشند، تا موقع نجات، أستغفر اللّه العظيم. زهى مكر نفس كه وعد و وعيد حق را در گوشه‌اى نهاده، تسويلات شيطانى را نصب العين خود كرده‌اند. «فبأىّ حديث بعده يؤمنون».

تا كى رقم عبوديّت حقّ را از صحيفه احوال خود محو كنيم و داغ عبوديّت شيطانى بر ناصيه خود ببينيم. «أَلَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ».

بقيّه مكتوب از صفحه دل خود فرو خوان، بضاعت ايمان از اضاعت مصون، و مدد حق روز به روز فزون باد، بمنّه و كرمه، و السّلام.