اگر گفته شود كه به قرينۀ آيۀ شريفۀ «فَاللّٰهُ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ يَوْمَ الْقِيٰامَةِ» مراد از سبيل در «وَ لَنْ يَجْعَلَ اللّٰهُ لِلْكٰافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا»، به معناى حجت است در روز قيامت، معناى آيه اين مى‌شود كه كفار در روز قيامت هيچ گونه حجتى نسبت به مسلمين و مؤمنين ندارد؛ بلكه حجت واضحه در آن روز عظيم از براى مؤمنين است. در آن روز فقط مسلمانان و مؤمنين هستند كه حجت دارند.

همچنين خبرى در تفسيرش از مولا امير المؤمنين (ع) روايتى نقل مى‌كند كه قال رجل يا امير المؤمنين أ رأيت قول اللّه؛ «وَ لَنْ يَجْعَلَ اللّٰهُ لِلْكٰافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا» و هم يقاتلوننا فيظهرون و يقتلون؛ قال له على (ع): ادنه ادنه قال (ع) «فاللّه يحكم بينهم يَوْمَ الْقِيٰامَةِ وَ لَنْ يَجْعَلَ اللّٰهُ لِلْكٰافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا». همچنين روايت ديگر از ابن عباس در تفسير اين آيه وارد شده است كه سؤال مى‌كند از ابن عباس كه آن روز چه روزى است؟ ابن عباس مى‌گويد: «قال ذالك يوم القيامة، و اما السبيل فى هذا الموضع فالحجة». مفسرين ديگر نيز همين معنى را تفسير كرده‌اند، بنابراين گفته‌اند كفار در روز قيامت عليه مسلمانان حجت ندارند.

لكن پاسخ ما بر اين اشكال آن است كه منافات ندارد كه اين آيۀ شريفه نسبت به روز قيامت از كفار عليه مسلمانان نفى حجت كند؛ اما نسبت به جهان هستى و احكامى كه در اين دنيا هست چطور؟ ما مدعى هستيم آيۀ شريفه راجع به احكام شرعية است؛ بنابراين ظاهر لفظ در مقام تشريع مى‌باشد. يعنى در مقام قانون‌گذارى و اگر لسان در مقام قانون‌گذارى باشد، لسان حكومت است. همان‌