برابر مادۀ ١٦ «قانون محوطۀ ادارات و دكاكين و راه آهن مصوب ١٩٣٦» موظف بوده است كه ساختمانى استوار در اختيار كاركنان قرار دهد، خود را محق در اخذ غرامت دانستند و درخواست محكوميت خوانده را به پرداخت خسارت نمودند.

دادگاه استيناف انگلستان مركب از سه لرد، استيناف دعوى خواهان را مردود اعلام نمود و در رأى صادره اشعار داشت كه اولا از لحاظ كامان لا ادارۀ خوانده تصور نمى‌كرده كه متوفى بدون داشتن هيچ نوع وظيفه‌اى وارد اتاق آسانسور شود. زيرا متوفى قصد داشته براى هواخورى از طريق ناصحيح به پشت بام برود و به هشدار صريح خوانده به منع ورود اشخاص ناوارد به آن محوطه توجه نكرده و خود مرتكب بى‌احتياطى شده است و ثانيا از لحاظ قانون ١٩٣٦ متوفى براى انجام كار در اتاق آسانسور استخدام نشده بود و در اين موقعيت رهگذر معمولى محسوب مى‌شود. لهذا هيچ گونه غفلتى از طرف خوانده به عمل نيامده است تا مستوجب پرداخت غرامت باشد.

٢- دو نفر به نامهاى كاسيدى «

Kassidy

» و رايت «

Right

» اولى از سال ١٩٤٦ و دومى از سال ١٩٤٧ در يك كارخانه لاستيك‌سازى استخدام و به كار مشغول شدند. شركتى به نام صنايع شيميايى سلطنتى محدود، با كارخانۀ لاستيك‌سازى مذكور طرف معامله بود و به اين كارخانه مرتبا دارويى به نام «

NONOX- S

» تا سال ١٩٤٩ تحويل داده مى‌شد. آقايان كاسيدى و رايت، كارگران نامبرده، به بيمارى سرطان مثانه مبتلا شدند و عليه شركت صنايع شيميايى دادخواستى براى ضرر و زيان حاصله تقديم كردند: