اين روايت قرعة را بهترين راه مى‌داند، زيرا مكلف امر خود را به خدا تفويض مى‌كند در دعائم الاسلام از مولا امير المؤمنين و از امام باقر و امام صادق (ع) روايتى نقل شده است كه فرموده‌اند «القرعة لكل امر مشكل». در دعائم الاسلام از حضرت صادق (ع) نقل شده است كه ايشان فرموده‌اند: «و اى حكم فى الملتبس اثبت من القرعة أ ليس هو التفويض الى اللّه جل ذكره؟». [١]‌

زمانى كه تحصيل واقع ممكن نيست و همۀ راههاى رسيدن به واقع مسدود است چه چيزى از قرعه مى‌تواند محكم‌تر باشد. بنابراين كسى كه به قرعة عمل مى‌كند امر خود را به خدا تفويض مى‌كند.

دربارۀ عبد المطلب جد پيامبر اكرم (ص) آمده است كه نذر كرده بود اگر خداوند پسرى به او بدهد او را قربانى كند- البته ممكن است اشكال گرفته شود كه اين نذر باطل بوده است، ولى ما فعلا در صدد اين معنى نيستيم كه ببينيم نذر وى درست است يا نه- اما وقتى خداوند عبد اللّه را به او داد علاقۀ عجيبى نسبت به او پيدا كرد و برايش دشوار بود كه كودك را در راه خدا قربانى كند و گفت كه به جاى وى شتر نحر مى‌كنم «و القى السهام على إبل ينحرها يتقرب بها مكانه فلم تزل السهام تقع عليه ...» و همه به اسم عبد اللّه در مى‌آمد و او يك شتر كنار مى‌گذاشت «حتى بلغت مائة من الابل فوقعت السهام على الابل فأعاد السهام مرارا» فقال: «الآن علمت ان ربي قد رضي» عبد المطلب گفت حال فهميدم كه اگر صد شتر را نحر كنم خداوند راضى است.

[١] مستدرك الوسائل، كتاب القضاء، باب ١١، حديث ١.