رسول خدا (ص). حضرت (ص) فرمودند: پس همانا حرمت اموال و جانهايتان بر شما همانند حرمت امروز شما در اين ماه و در اين سرزمين است تا زمانى كه پروردگارتان را ديدار كنيد و آنگاه از اعمالتان سؤال خواهد نمود، سپس فرمود: آيا پيام خويش را رساندم؟

مردم گفتند: آرى. حضرت فرمود: خداوندا شاهد باش.

همچنين از ابى عبد اللّه، امام صادق (ع)، روايت شده كه در حديثى فرمودند:

اگر كسى از مال يا عرض ديگرى چيزى را بردارد بر او واجب مى‌شود از آن شخص حلاليت بطلبد و عين آن چيز را به صاحبش و اگر فوت شده به ورثه‌اش برگرداند و از آنچه انجام داده توبه نمايد تا اينكه خداوند متعال به پشيمانى و توبه و برگرداندن مال از جانب او آگاه شود.

سپس حضرت (ع) فرمودند: من به تأويل آيات وعيد در غصب اموال مردم قائل نيستم، بلكه نظر من اين است كه اموال غصب شده را مادامى‌كه در دست غاصب موجود باشد به مال‌باختگان برگردانم، اما اگر غاصبى مال غصب شده را از بين برده باشد، بايد عوض آن را بدهد و اگر صاحبان مال را نشناسد بايد به نيابت از آنها به تهيدستان و بيچارگان صدقه بدهد و از كردار خود نزد خداوند- عزّ و جل- توبه نمايد.

همچنين در مستدرك از دعائم الاسلام از امير المؤمنين (ع) آمده است كه آن حضرت در مورد كسى كه بيهوده حيوانى را بكشد، درختى را قطع كند، گياهى را از بين ببرد، خانه‌اى را خراب نمايد، چاه و جويبارى را كور كند حكم كردند كه بايد معادل قيمت آنچه را از بين برده يا فاسد كرده است، بپردازد و چند ضربه شلاق تعزيرى نيز بخورد. اما اگر اين اعمال را از روى اشتباه و به صورت غير‌