منهى و حرام است و بالضروره امر حرام كه ذو المفسده است با عبادت جمع نمى‌شود. آنچه مبعد است نمى‌تواند مقرب باشد به خلاف باب حرج كه فعل حرجى متلون به لون حرمت نمى‌شود و قهرا مبعد نيست و صلاحيت تقرب به خداوند سبحان را دارد و اگر فعل حرجى مقرون به قصد قربت باشد لون عبادت به خود مى‌گيرد و واجد ملاك و مصلحت مى‌شود. چنانچه گفته شود بطلان عبادت مستند به عدم امر است، زيرا در صورت جريان قاعدۀ لا حرج عبادت معنون به عنوان حرج، از عالم تشريع مرفوع است.

پاسخ مى‌گوييم كه در جاى خود ثابت شده است كه در مقام اتيان عبادات، قصد ملاك به تنهايى كفايت مى‌كند و نيازى به قصد امر نيست؛ البته اگر قائل به بقاء ملاك و مصلحت باشيم.

٤. در مورد اتيان حج كه مستلزم عسر و حرج باشد چنانچه استطاعت در ابعاد ثلاثه موجود گردد و موضوع حرج در عام الاستطاعت پديد آيد به مقتضاى قاعدۀ لا حرج وجوب برداشته مى‌شود و در صورت تحمل مشقت و حرج آيا حج او صحيح است؟ و حجت الاسلام محسوب مى‌شود يا نه؟ تحقيق آن است كه حجت الاسلام واقع نمى‌گردد.

وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ*