جواب اين است كه اسلام عبارت است از مجموعۀ احكام و قوانين؛ وقتى گفته مى‌شود اسلام، علو و برترى دارد يعنى همان مجموعۀ قوانين و احكام، اعم از حقوق جزايى و حقوق مدنى و غير ذلك موجب علو مسلم است بر كافر. در تمامى امورى كه بين آنها واقع مى‌شود از عقود، ايقاعات، ولايات، معاهدات، پيمانها، ازدواجها و غير ذلك در تمام اين مسائل اعم از روابط فردى و اجتماعى كفار نمى‌توانند بر مسلمانان علو و سلطة داشته باشند. بنابراين در دين اسلام از طرف بارى تعالى هيچ‌گونه حكمى تشريع نشده است كه موجب علو و سلطنت كافر بر ايقاع علو كافر بر مسلم باشد اين امور باطل و منفى‌اند و اعتبار حقوقى ندارند.

به فرض اگر پيمانى بين يك كشور اسلامى و يك كشور غير اسلامى واقع شده، اگر نتيجۀ آن پيمان سلطۀ كفار بر مسلمانان باشد، اين پيمان هيچ ارزش قانونى و شرعى ندارد. [١]‌

[١] بر همين اساس اصول يكصد و پنجاه و دو و سۀ قانوناساسى جمهورى اسلامى ايران تدوين شده است: «اصل يكصد و پنجاه و دوم»‌سياست خارجى جمهورى اسلامى ايران بر اساس نفى هر گونه سلطه‌جويى وسلطه‌پذيرى حفظ استقلال همه جانبه و تماميت ارضى كشور دفاع از حقوق همۀمسلمانان و عدم تعهد در برابر قدرتهاى سلطه‌گر و روابط صلح‌آميز متقابل با دول غيرمحارب استوار است. «اصل يكصد و پنجاه و سوم»‌هر گونه قرارداد كه موجب سلطۀ بيگانه بر منابع طبيعى واقتصادى فرهنگ ارتش و ديگر شئون كشور شود، ممنوع است.