تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٠٧ - نبوت مقام عالى بشريت

قرآن مى‌فرمايد:

(قُلْ إِنَّمٰا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحىٰ إِلَيَّ‌)[١] اى پيامبر بگو من بشرى هستم مثل شما با اين تفاوت كه از طرف خدا به من وحى مى‌شود. يعنى من نه ملكم و نه فرشته‌ام بلكه انسانى هستم مانند شما. اما اين كه كسى بگويد: من پيامبرم دليل مى‌خواهد و نشانه‌اش همان اعجاز است. بزرگان مى‌گويند: اعجاز دليل تصرف عالم غيب در عالم ماده است و به عبارت ساده‌تر وحى اين است كه نبى چيزى را ز عالم غيب درك مى‌كند كه ما نمى‌توانيم درك كنيم يعنى وحى تصرفى است از عالم غيب در عالم شهادت. حضرت موسى عليه السلام وقتى به رسالت مبعوث شد خداوند به او دو معجره اعطاء فرمود، يكى اين كه عصايش را مى‌انداخت و اژدها مى‌شد. دوم اين كه دستش را در گريبانش مى‌كرد و وقتى خارج مى‌نمود از آن نور صادر مى‌شد و در بعضى از آيات[٢] آمده است ضمن اين دو معجزه نه (٩) معجزه وجود دارد. كه مرحوم علامه طباطبايى احتمال داده است.

(وَ أَدْخِلْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضٰاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ فِي تِسْعِ آيٰاتٍ إِلىٰ فِرْعَوْنَ وَ قَوْمِهِ إِنَّهُمْ كٰانُوا قَوْماً فٰاسِقِينَ‌)

و دستت را در گريبانت كن، هنگامى كه خارج مى‌شود و احتمال دارد اشاره باشد به اين كه اينها عصا و دست دو معجزه از نه معجزه‌ى حضرت موسى هستند (يعنى: طوفان، آفات گياهان، ملخ خوردگى، فزونى غورباغه، دگرگون شدن رنگ رود نيل به شكل خون).

[١]. كهف/ ١١٠.

[٢]. نمل/ ١٢؛ مراجعه شود به تفسير الميزان ج ١٥ ص ٣٧٨ چاپ دارالكتب و تفسير نمونه ذيل آيه ١٢ سوره نمل.