تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٢١ - وجدان بيدار بهترين قاضى

بترسيد چون در اين مورد آن كسى‌كه شاهد است و بايد شهادت بدهد همان خداوند است كه قضاوت هم با اوست. ما ممكن است در خلوت بيشتر دل و جرأت گناه كردن پيدا كنيم و اين براى اين است كه اگر در جمعيت گناه نمى‌كنيم چون مى‌خواهيم در ميان مردم زندگى كنيم و بين آنها آبرو و اعتبار داشته باشيم و اگر متوجه شوند كه ما مرتكب گناه مى‌شويم ديگر پشمى به كلاهمان نمى‌بينند. مثلاً اگر بنده در ميان شما مرتكب گناه شوم ديگر نمى‌گوييد بيا و برايمان تفسير بگو اگر خداى نخواسته پنهانى مرتكب گناه شويم اين هم يك نوع شرك است كه انسان آشكارا در ميان مردم به خاطر اين كه آبرويش نريزد گناه نكند ولى در آنجائى كه كسى نيست به خود دل و جرأت گناه كردن را بدهد. ما بايد متوجه اين نكته باشيم كه درست است اينجا مردم نيستند و گناه ما را نمى‌بينند اما خدا مى‌بيند و مى‌داند و شاهد است و اين‌جاست كه بايد ايمانمان محكم باشد و البته آن‌هم كه در ميان جمع، ما را از گناه باز مى‌دارد ايمانمان و ترس از خدا باشد و نه ترس از آبرويمان كه فكند بين مردم بريزد بايد ترسمان از گناه براى خدا باشد تا مشرك نباشيم.

حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:

«اتَّقُوا مَعَاصِيَ اللَّهِ فِي الْخَلَوَات؛[١] از نافرمانى‌هاى خداوند در پنهانى‌ها پروا كنيد».

[١]. نهج البلاغه، صبحى صالح، كلمه‌ى قصار، ٣٢٤.