تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٠٣ - فلسفه و روحيهى خوش بينى

قرآن مى‌فرمايد:

(أَلاٰ بِذِكْرِ اَللّٰهِ تَطْمَئِنُّ اَلْقُلُوبُ‌)[١]

«به ياد حق دل‌ها آرام مى‌گيرد. و مطمئن مى‌شود».

مى‌گويند وقتى حضرت على اصغر عليه السلام روى دست سيدالشهدا عليه السلام تير به گلويش خورد، حضرت به خدا عرض مى‌كند

«هَوَّنَ عَلَيَّ مَا نَزَلَ بِي أَنَّهُ بِعَيْنِ اللَّهِ‌»[٢] يعنى خدايا اين مصيبت بر من آسان مى‌شود كه مى‌بينم در مقابل ديد خداست، اين چنين حالى را مى‌گويند اسلام و تسليم و خوشبينى نسبت به گذشته و حال را رضا مى‌گويند

رضا به داده ده و از جبين گره بگشاى

كه بر من و تو درِ اختيار نگشوده است

يعنى به آنچه حق در گذشته و حال به تو داده خشنود باش. علامت اين كه خدا از بنده راضى باشد اين است كه بنده از خدا راضى باشد، خدايا اين ما و اين هم اراده تو، اين مى‌شود تسليم و اسلام. لذا ساحران مى‌گويند (تَوَفَّنٰا مُسْلِمِينَ‌) خدايا ما را مسلمان بميران و براى حفظ دين خدا اگر جان خود را هم از دست بدهيم مانعى ندارد.

مردن از بين رفتن نيست

يك نكته ديگر اين كه تَوَفَّنَا از اصطلاحات قرآن شريف است، مردن در قرآن تَوَفّى ناميده شده كه يعنى تمام و كامل تحويل گرفتن و علت اين كه قرآن

[١]. رعد/ ٢٨.

[٢]. نقس المهوم، ص ٣٤٩.