تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٩٤ - ١ - ظاهر اشخاص ملاك خوبى و بدى نيست

(قٰالُوا إِنّٰا إِلىٰ رَبِّنٰا مُنْقَلِبُونَ‌)[١] ما به سوى پروردگارمان منقلب شده‌ايم و به قول شاعر:

جان چه باشد كه نثار قدم دوست كنم

اين متاعى است كه هر بى‌سروپائى دارد

اين جسم چه ارزشى دارد كه از دست برود، ما به سوى پروردگار خويش مى‌رويم كه به قول حافظ

مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك

چند روزى قفسى ساخته‌اند از بدنم

خرّم آن روز كه زين منزل ويران بروم

راحت جان طلبم از پى جانان بروم

دلم از وحشت زندان سكندر بگرفت

رخت بر بندم و تاملك سليمان بروم

٣ - هر چيز به جنس خود تمايل دارد

گفتار آنان (ساحران فرعون) سراسر شعور و معرفت است، بعد مى‌گويند (وَ مٰا تَنْقِمُ مِنّٰا إِلاّٰ أَنْ آمَنّٰا بِآيٰاتِ رَبِّنٰا لَمّٰا جٰاءَتْنٰا) تو نسبت به ما كينه نمى‌ورزى جز اين كه ما به آيات پروردگار مان ايمان آورده‌ايم، اظهار خرسندى مى‌كنند كه: (اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ‌) چيزى كه بواسطه آن تو از دست ما ناراحت هستى كمال ماست نه عيب ما. گاهى ممكن است بعضى‌ها از ما راضى و خوشحال باشند ولى اين شادى آنها بخاطر عيبى است كه در ما وجود دارد. مى‌گويند يك نفر در حضور افلاطون گفت: نمى‌دانى كه فلانى چقدر از تو خوشحال بود و از شما تعريف مى‌كرد،

[١]. همان/ ١٢٦.