تفسیر آیات قیام و زندگی عبرت آموز حضرت موسی - ایزدی، عباس - الصفحة ١٣١ - بازگشت نتيجهى اعمال

مى‌دهيم. از اين آيات بر مى‌آيد كه نتيجه اعمال خوب انسان در دنيا بركت در رزق و فراوانى نعمت و اين قبيل چيزها است و گاهى بالاتر از اين‌ها يعنى معنويت‌ها باعث منشأ معنويت‌هاى ديگر مى‌شود. تاريخ نشان مى‌دهد زندگى حضرت موسى همواره با سختى همراه بود و نشد وقتى كه يك آب و نان حسابى داشته باشد، چه وقتى كه در مصر بود و چه آن وقت كه براى دفاع از يك مظلوم و دفع ظالم مجبور به ترك مصر شد و در بيابان‌ها سرگردان بود، تا نزد حضرت شعيب رسيد و آنجا دست به دعا برداشته مى‌گويد:

(رَبِّ إِنِّي لِمٰا أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ)[١]

«خدايا، من نسبت به خيراتى‌كه به اين بنده‌ات نازل مى‌كنى خيلى فقير و نيازمند هستم».

در كلمات حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در نهج‌البلاغه آمده است كه:

«حضرت موسى عليه السلام آن وقت دو نان جوى خواست تا گرسنگى خودش را رفع كند و در بيابان‌ها آن‌قدر دويده بود كه پاهايش آبله كرده بود و آن‌قدر از علف‌هاى بيابان خورده بود كه اثر سبز علف از پوست بدنش نمودار بود».[٢]

تا آنجا كه تاريخ نشان مى‌دهد بعد از اين‌كه به پيامبرى مبعوث شد و بنى‌اسرائيل را برداشت و از مصر بيرون برد، در بيابان‌ها در آن حال هم زندگى خوشى نداشت، ولى مقام نبوت كه پيدا كرد همان جزايش بود (وَ كَذٰلِكَ نَجْزِي

[١]. قصص/ ٧٤.

[٢]. نهج‌البلاغه، خطبه‌ى ١٦٠، فراز ١٧.