ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٧٧٤ - ترجمه
(٢٠٣٠) ٣٠- از نامههاى امام (ع) به معاويه:
فَاتَّقِ اللَّهَ فِيمَا لَدَيْكَ- وَ انْظُرْ فِي حَقِّهِ عَلَيْكَ- وَ ارْجِعْ إِلَى مَعْرِفَةِ مَا لَا تُعْذَرُ بِجَهَالَتِهِ- فَإِنَّ لِلطَّاعَةِ أَعْلَاماً وَاضِحَةً- وَ سُبُلًا نَيِّرَةً وَ مَحَجَّةً نَهْجَةً وَ غَايَةً مُطَّلَبَةً- يَرِدُهَا الْأَكْيَاسُ وَ يُخَالِفُهَا الْأَنْكَاسُ- مَنْ نَكَبَ عَنْهَا جَارَ عَنِ الْحَقِّ وَ خَبَطَ فِي التِّيهِ- وَ غَيَّرَ اللَّهُ نِعْمَتَهُ وَ أَحَلَّ بِهِ نِقْمَتَهُ- فَنَفْسَكَ نَفْسَكَ فَقَدْ بَيَّنَ اللَّهُ لَكَ سَبِيلَكَ- وَ حَيْثُ تَنَاهَتْ بِكَ أُمُورُكَ- فَقَدْ أَجْرَيْتَ إِلَى غَايَةِ خُسْرٍ وَ مَحَلَّةِ كُفْرٍ- فَإِنَّ نَفْسَكَ قَدْ أَوْلَجَتْكَ شَرّاً وَ أَقْحَمَتْكَ غَيّاً- وَ أَوْرَدَتْكَ الْمَهَالِكَ وَ أَوْعَرَتْ عَلَيْكَ الْمَسَالِكَ (٦٠٠٠٨- ٥٩٩٢١)
[لغات]
(عضيهه): تهمت و افترا (طمس): از بين بردن اثر (نهجة): روشن و واضح (مطلّبه به تشديد طاء و فتح لام): آنچه بطور جدى از آنها طلب شده باشد (اكياس): خردمندان (أنكاس): جمع نكس: مرد پست (نكب): منحرف شد (خبط): در راه نادرست گام برداشتن (خسر): زيانكارى (اقتحام): با شدت در امرى داخل شدن (وعر): سخت، شديد (مهطع): شتاب كننده (بهضه الامر): آن كار بر او گران آمد، بارش را سنگين كرد.
[ترجمه]
«پس در باره نعمتهايى كه نزد توست از خدا بترس و در حقى كه بر تو دارد