ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٥٦٠ - و انما عهدكم بعبد الله
كه در تقدير و معتقلا رمحا مىباشد و عامل مفعول محذوف است.
(٥٥٠٧٠- ٥٥٠٥٣)
الا و انّ القوم ... تكرهون،
قوم، اهل شام هستند و كسى كه او را براى خود برگزيدند و نزديكترين آنها به چيزى كه دوست مىداشتند عمرو بن عاص بود كه او را براى حكميت انتخاب كردند و از طرف خود، او را منصوب كردند، و چون بسيار نيرنگ باز بود و توجه زيادى به معاويه و پولهاى او داشت از اين رو نزديكترين شخص به امر محبوب آنان بود، و امرى را كه اهل شام دوست مىداشتند و عمرو عاص از همه كس نزديكتر، به آن بود، پيروزى بر اهل عراق و ياران على (ع) و تمام شدن كار به نفع معاويه بود، و كسى را كه اهل عراق براى حكميت برگزيدند، ابو موساى اشعرى بود و او نزديكترين آنان به امرى بود كه آن را دوست نمىداشتند يعنى اين كه حكميت به سود آنها تمام نشود، نزديك و سودمند بودن انتخاب ابو موسى به اين امر نامطلوب معلول يكى از دو علت است يا به دليل غفلت و كودنى او بود، و يا اين كه دل خوشى از امير المؤمنين نداشت، زيرا وى در زمان پيامبر از طرف آن حضرت والى سرزمين زبيد، در اطراف يمن بود، و بعد از پيامبر، عمر، مغيره را از ولايت بصره بر كنار ساخت و ابو موسى را بر آن جا نصب كرد و سپس وقتى كه عثمان او را از بصره برداشت، در كوفه مسكن گرفت و چون مردم كوفه از والى خود سعيد بن عاص ناراضى بودند و او را معزول كردند، ابو موسى را برگزيدند و به عثمان نامه نوشتند كه وى را والى آنان قرار دهد عثمان نيز او را بر ولايت كوفه منصوب كرد، اما موقعى كه عثمان كشته شد على (ع) او را از آن منصب عزل كرد و ابو موسى از آن به بعد با اين وضع در كوفه بود تا واقعه حكميّت پيش آمد.
(٥٥١٠١- ٥٥٠٧١)
و انما عهدكم بعبد اللَّه ...
تا آخر، منظور از عبد اللَّه بن قيس ابو موساى اشعرى است و با اين جمله امام (ع) در مقابل لشكريان خود استدلال كرده است كه نمىبايست ابو موسى را به حكميت برگزينند زيرا موقعى كه حضرت براى جنگ