ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٦٨٣ - ترجمه
(٢٠١٩) ١٩- نامه حضرت به يكى از كارگزارانش:
أَمَّا بَعْدُ- فَإِنَّ دَهَاقِينَ أَهْلِ بَلَدِكَ شَكَوْا مِنْكَ غِلْظَةً وَ قَسْوَةً- وَ احْتِقَاراً وَ جَفْوَةً- وَ نَظَرْتُ فَلَمْ أَرَهُمْ أَهْلًا لِأَنْ يُدْنَوْا لِشِرْكِهِمْ- وَ لَا أَنْ يُقْصَوْا وَ يُجْفَوْا لِعَهْدِهِمْ- فَالْبَسْ لَهُمْ جِلْبَاباً مِنَ اللِّينِ تَشُوبُهُ بِطَرَفٍ مِنَ الشِّدَّةِ- وَ دَاوِلْ لَهُمْ بَيْنَ الْقَسْوَةِ وَ الرَّأْفَةِ- وَ امْزُجْ لَهُمْ بَيْنَ التَّقْرِيبِ وَ الْإِدْنَاءِ- وَ الْإِبْعَادِ وَ الْإِقْصَاءِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ (٥٧٥٣٦- ٥٧٤٧٧)
[لغات]
(دهقان): معرّب دهگان: مالك ده، كشاورز، اگر نونش اصلى باشد منصرف به كار مىرود، و گرنه غير منصرف است، به دليل وضعيت و الف و نون زايدتان.
(قسوه): خشونت قلبى و سخت دلى (اقصاه): او را دور كرد (جفوه): ضد نيكى (جلباب): رو انداز، لباس رويى (مداوله): غلبه دادن هر كدام از خشونت و مهربانى بر ديگرى و هر بار يكى را گرفتن، از ماده إدالة به معناى چرخاندن
[ترجمه]
«اما بعد، كشاورزان مردم شهر تو، از سختگيرى و سنگدلى و حقير شمردن و ستمگريت شكايت كردهاند و من انديشيدم، نه آنها را به دليل مشرك بودنشان اهل نزديك شدن به تو ديدم و نه در خور دور شدن و مورد ستم واقع شدن، زيرا با ما داراى عهد و پيمان مىباشند، بنا بر اين با ايشان مهربانى آميخته با