ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٠٦ - ٦٨ - خد أوديتها،
و كارهاى ديگر را كنار بگذارد به اين علت امام (ع) خدا را از اين امر كه از ويژگيهاى مخلوق مىباشد منزه دانسته و نسبت اين صفت رنج و زحمت در حفظ چيزى را به خداوند بر خلاف معمول دانسته است.
(٤١٤٤٨- ٤١٤٣٦)
٦٢- ارساها،
زمين را آفريد اما نه روى قرارگاهى كه آن را نگه دارد، و نيز آن را بر افراشت بدون ستونهاى محسوس، قرارگاه و ستونهاى بالا برنده آن تنها قدرت كامل حق تعالى بوده است.
(٤١٤٥٤- ٤١٤٤٩)
٦٣- حصّنها من الاود و الاعوجاج،
پروردگار عالم زمين را از آن كه در حركت خود از مسير حقيقيش به جهتى ديگر منحرف شود نگهدارى فرمود ...
حكمت و مصلحت اين امر در جاى خود به ثبوت رسيده است.
(٤١٤٦٠- ٤١٤٥٥)
٦٤- و منعها عن التهافت و الانفراج،
زمين را از درهم ريختن و پراكندگى اجزيش از همديگر باز داشت و آن را كروى شكل آفريد و در جاى خودش قرار داد.
(٤١٤٦٢- ٤١٤٦١)
٦٥- ارسى اوتادها،
ميخهاى آن را كه همان كوههاست محكم و استوار ساخت ضمن تفسير خطبه نخستين كتاب بيان داشتيم كه به چه طريق كوهها به منزله ميخهاى زمين مىباشد.
(٤١٤٦٥- ٤١٤٦٣)
٦٦- ضرب اسدادها،
سدها بر روى زمين نصب فرمود منظور از سدها كوههاست و يا آنچه كه شهرها و سرزمينها را از همديگر مجزّا مىكند.
(٤١٤٦٨- ٤١٤٦٦)
٦٧- استفاض عيونها،
چشمهسارهاى زمين را جوشان ساخت چنان كه قرآن يادآور شده است، «وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُيُوناً»، [١] در گذشته به اين موضوع اشاره كردهايم.
(٤١٤٨٠- ٤١٤٦٩)
٦٨- خدّ أوديتها،
واديها و قسمتهاى روى زمين را از هم جدا كرد، كوهها و تپّههاى آن را ممتاز و مشخّص كرد. پس از بيان كردن و شمردن قسمتى از آثار
[١] سوره قمر (٥٤) آيه (١١) يعنى: در زمين چشمهها جارى كرديم.