ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٦٣ - فيه كفاء لمكتف و شفاء لمشتف،
مىرسد بيان مىفرمايد: و آنها بر دو قسم است: زبانى و قلبى:
١- وعده پاداشهاى عظيمى كه خداوند با زبان پيامبران خود به اطاعت كنندگان داده و آنان را ستايش فرموده، و به آنان مژده بهشت و رضوان داده است، و خود اين نويدها انسان را در راه انجام دادن اطاعت و عبادت خدا تقويت و كمك مىكند.
٢- كمكهايى كه از ناحيه اطمينان و آرامش قلبى براى او پيدا مىشود همان آمادگى وجودى او براى عبادت و آگاه شدن به اسرار علم الهى و كشف حقايق از كتاب خداوند مىباشد چنان كه مىفرمايد: «أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ [١].»، و نيز مىفرمايد: «... كَذلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤادَكَ وَ رَتَّلْناهُ تَرْتِيلًا [٢].»
بطور كلى آيات قرآن از يك طرف انسان را از عقوبت و كيفر كارهاى ناپسند بر حذر مىدارد و از طرفى با بيان پاداشهاى اعمال نيك، دل آدمى را از غير خدا مىكند و به آرامشى كه در سايه قرب الهى به سبب اطاعت و عبادت به دست مىآيد وادار مىكند.
(٥٠٧٣٦- ٥٠٧٣١)
فيه كفاء لمكتف و شفاء لمشتف،
معناى اين عبارت چنين است: هر كس طالب كمالات نفسانى و شفاى بيماريهاى درونى و خصوصيات اخلاقى است، بداند كه اين سخن او را كفايت و دردهاى او را درمان مىسازد.
امام (ع) پس از گواهى دادن به عدل الهى و تنزيه پيامبر و تشويق انسانها به عبادت پروردگار متعال، ويژگيهاى بندگان خدا را كه حافظان علم و اسرار آفرينش او هستند بر شمرده تا شنوندگان راه آنها را گرفته و همراه آنان باشند.
در اين مورد ده صفت براى ايشان بيان فرموده است كه عبارت است از:
[١] سوره رعد (١٣) قسمتى از آيه (٢٧) يعنى: آگاه باشيد كه تنها با ياد خدا دلها آرامش مىيابد.
[٢] سوره فرقان (٢٥) قسمتى از آيه (٣١) يعنى: ... ما قرآن را اين چنين نازل كرديم تا قلب تو را به آن محكم گردانيم و آيات خود را بر تو با ترتيبى روشن مرتّب كرديم.